पहिला – पहिला आमा रात भर
काेल्टे फेरि रहनु हुन्थ्यो
चुर खाइ रहनु हुन्थ्यो
एक्लै मन सङ्ग कुरा गर्दै बरबराइ रहनु हुन्थ्यो
आफ्ना पट्यार लाग्दा रातहरुलाइ
कहिले ढिकी भरि कुट्नु हुन्थ्यो
कहिले जाताे भरि पिस्नु हुन्थ्यो
र झिसमिसेमै उठेर आखामा अर्धाे कल्चाे सपना मिच्दै
मेलाेमा लाग्नु हुन्थ्यो ।
आमाकाे आदत देखि दिक्क
म कराउथे
– रात भर भुत जस्तो जाग्नु हुन्छ
– कति चुर खानु भएको हाेला
– खानामा ध्यान दिनु थि र सिजवामा होइन
– कि छाडेर गएको बुवाकाे याद
आमा आफ्ना चिसा आखाहरु पुछ्दै
सुस्तरी फुसफुसाउथिन
– छाेरा तलाइ पछि थाहा हुन्छ
आज घरब्यबहारकाे जुवा मेरो काधमा परेको छ
जाेत्नु छ मैले सिङ्गो धर्ति
र राेप्नु छ जीवन गह्रा – गह्रा
अचेल आमा मेरा अनिन्दा आखाहरु देखेर
मलाई सम्झाइ रहनु हुन्छ
– छाेरा पिर नलिइ मान्छेकाे दु: ख त
मरे पछि मात्रै सकिन्छ ।
उसाे भए म बाच्न चाहान्छु ।।
मिक्लाजुङ माेरङ ।