गहिरो घाउ बोकेर
यो मरेको शहरमा
परिक्रमा गरिरहेको छु
भोक मेटाउने औषधिको खोजीमा
अलिकति आशा बोकेर ।
दैनिकीलाई एटीएम कार्ड बनाएर
हावाहुरीले फालेको कसिङ्गर भएर
पत्थरको मन बनाएर
जीवन रुपान्तरणको–अभियानमा ।
हरेक सम्बन्धबाट टाढा हुनु भनेको
झन् नजिक र बिर्सन नसकिने हुनु हो
जिन्दगीको सुरुवात हरेकपल भइरहनु हो ।
कल्पनाको जीवन र,
यथार्थको जीवन फरक हुने रहेछ
काखीमा तन्नेरी सपना च्यापेर
उदास मनको भङ्गालाहरूमा
छट्पटाइरहेका छन् साँझविहानका
भात पकाउने ताउलाहरू !
तिमी भन
भरोसाको पोथ्राहरूमा अल्झिरहेको
यो उमेरको मखमली–समय र सम्झना
मनको आँखीझ्यालबाट
सपनाको रङ फेर्दे–आस्था र निष्ठाको लागि
म अब कहाँसम्म पुगौँ ?
–सर्केगार्ड ८, हुम्ला