नवसाहित्य अनलाइन । मेरो टोलकी सुशीला (नाम परिवर्तन ) दिदी ७५ वर्षकी भइन् । उनको पतिको निधन भयो । उनको जेठी छोरी र कान्छो छोरा हेटौँडामा र जेठो काठमाडौँमा ।
आमालाई दुई छोराले ६/६ महिना पाल्ने निर्णय गरेका रहेछन् । जेठोले ६ महिना पूरा हुन पाँच दिन बाँकी छँदै कान्छोकोमा पुर्यायो । कान्छोले भन्यो- “महिना भुक्तान भएकै छैन, किन मकहाँ ल्याएको ? आमालाई फिर्ता लैजाऊ” ।
जेठो- “आमालाई दुवैले बराबर माया गर्नुपर्छ । मैले आमा पाल्ने बैशाखदेखि असोजसम्ममा कुनै कुनै महिना ३१/३२ को परेका छन् । तेरो पालो कार्तिकदेखि चैत्रसम्मको महिना २९/३० को पनि रहेकोले हिसाब मिलाएर आमालाई ल्याएको हुँ” भन्दै दिदीतिर हेरेर थप्यो- “मेरो कुरा जायज छैन त ?”
दिदीले भनिन्- “ए कान्छा, आमै हुन् । दाइले पुर्याउन ल्याइहाले । अर्को सालदेखि कसरी मिलाउने भन्ने कुरोतिर लाग । हेर यो कुरा समाजमा फैलियो भने हाम्रो खिल्ली उडाउँछ्न्” ।
कान्छो भन्छ- “यति जाबो कुरा फोनबाट सोधेको भए समस्या पर्दैनथ्यो । आमा पाल्ने कुरा पनि दिनगन्ती गर्ने हो ? हेर्नुस् दिदी समाजले कुरा काट्यो भने दाजुकै काट्छ ।”
सुशिला कान कम सुन्ने भएकीले छोरीतिर हेरेर “के कुरा गरेका ?” भनिन् । छोरीले इशाराले आमालाई चुप लाग्न सङ्केत गर्दै भाइहरूतिर हेर्दै भनिन्- “मैले बुढी सासुलाई स्याहारी रहेकी छु । तिमीहरु किचलो गर्छौ भने आमालाई सँधै म स्याहार्न सक्छु ।”
जेठोले भन्यो- “हेर दिदी तेरो थर हामीसँग मिल्दैन । शेषपछि आमाको जिउनीमा आँखा गाडेर बढी जान्ने नपल्टी ।” दिदीले आँखा रसिलो पारेर- “म पनि उही आमाको लाम्टो चुसेर हुर्केकी हुँ । बा बितेको वर्षदिन भएको छैन, अहिलेदेखि किचलो । मैले आमा रोजेकी हुँ, जिउनी खोजेको हैन । तिमीहरुको व्यवहारबाट चाल पाइसकेँ । आमाको भविष्य मै हुँ।” भनेर उनी हिँडिन् । आमा ट्वाल्ल परेकी थिइन् भने भाइबुहारी मुस्कुराइ रहेका थिए ।
(हास्यव्यङ्ग्य लेखक रिजाल बुढ्यौली साहित्य समाज मकवानपुरका संस्थापक अध्यक्ष हुनुहुन्छ ।)