स्वयमले सल्काएको आगोमा
सल्किन नदेऊ आफूलाई
अन्धताको कालो बादलभित्र
नडोर्याऊ आफ्नो जीवनलाई
तिमी त उदाउनु पर्छ
सूर्योदयसँगै ।
स्वर्णिम वर्तमानको कल्पनामा
क्षणभरको तामसिक आनन्दताले
बस तिमीलाई
लुछ्छ लुछ्नुसम्म
र खोक्रो बनाउँछ
भित्रबाट
सिध्याइदिन्छ
तिम्रा सपनाहरू
रित्याइदिन्छ
आशाको त्यान्द्रो
जति डुब्न प्रयत्न गर्छौ
अल्कोहलको जारमा
त्यति नै बस्छ तिम्रो संसार
उसको अधीनमा
जब तान्छौ सेतो ठुटो
उड्छौ त्यसे फ्याकेको
धुँवामा
र बजारिन्छौ
कल्पनीय बृहत् पर्खालमा
त्यसबखत तिमी रित्तिन्छौ
आऊ आज स्वयमलाई
जागरण गराऔँ
सृष्टिको यति सुकिलो मुस्कानहरूलाई
गिलासको एक चुस्कीमा
नडुबाइ दिउँ
तिमी-हामी मिलेर
यो विशाल ब्रह्माण्डलाई
दुर्व्यसनीमुक्त बनाऔँ
हृदयभरि रहेको सत्कर्मको
आलोकलाई फैलाउँदै
परिवर्तन गरौँ – प्रत्येक सोचलाई
हामी यस्तो शक्तिशाली तरङ्ग
प्रवाहित गरौँ
भट्टीदेखि लिएर
गल्ली गल्लीले
यो आवाज सुनोस्
“हामी दुर्व्यसनीको विरुद्धमा छौँ ।”
विरुद्ध
-स्वस्तिका बानियाँ
कैलाश-९, मकवानपुर
(कवि साहित्य सङ्गम मकवानपुरमा आबद्ध हुनुहुन्छ ।)