मैले बाँचेको छु उदास रातहरू
म भनिदिन सक्छु !
– घाम सुदुरको डाँडामा लुक्ने बित्तिकै,
कुन पीडाले छट्पटिएर गीत गाउन सुरु गर्छ झ्याउँकिरी
– यो निष्पट अन्धकारमा,
कुन आशको उज्यालो खोज्न बत्ती बाल्दै नाच्छ जुनकिरी
– बनाएर ठुला ठुला आँखा
कुन विगत मेट्टाउन उडिरहन्छ लाटोकोसेरो रातभर
आऊ, सोध मलाई,
– कुन कारणले रातमा फुलेर रातमै झर्छ पारिजातको फूल
– कुन हिनताबोधले गर्दा जुन क्रमश: उज्यालिदैँ-अध्यारिदैँ गर्छ रातहरूमा
. यो बिहानमा देखिने,
पातहरुमा शीतको थोपा कहाँबाट आइपुग्छ
म भनिदिन सक्छु
किनकी,
मैले बाँचेको छु उदास रातहरू…
आजकल,
म आफ्नै विवशताको दुई-चार थोपा आँसु पिउँछु
उजाड-उजाड हुन्छु,
उदास-उदास हुन्छु
कतै ठडिएको तर उपेक्षित भएको मूर्ति जस्तो
जिन्दगीबाहेकको फगत् “जिन्दगी” जिउँछु
कतै टाढाबाट आएको बतासले छुन्छ
अनि तिमीले गरेको न्यानो अङ्गालो सम्झन्छु
देउरालीमा तिम्रो निम्ति चढाएको फूलहरुमा अझै अल्झन्छु
हेर्दाहेर्दै आकाशबाट एउटा तारा खस्छ
यथार्थमा फर्कन्छु र झस्कन्छु…
यसरी मैले हररात,
थप एक सर्को सास आफैँलाई बर्बाद गरिरहन्छु
आउ, सोध मलाई,
यी रातहरुले मानिसको मुकुण्डोको छाया कहाँ लुकाउँछ !
मध्यरात बाह्र बजे कुकुरहरुले कुन अधुरो कथा सुनाउछ !
आऊ, सोध मलाई
म भनिदिन सक्छु
किनकी
आफैँलाई आफुभन्दा धेरै टाढा राखेर
मैले बाँचेको छु उदास रातहरु…!
मैले बाँचेको छु उदास रातहरु…!
– शून्य नयन
(गोरखा)