डँढेलो सल्किरहेछ हिमालहरूमा
र, हामी बरफ तापिरहेछौँ ।
आफ्नै भविष्यलाई
खुवाएर उत्तराधुनिक लोप्पा
प्रकृतिसँग खेलिरहेछौँ
रसियन रुलेट ।
हामी एक एक गरी
हारिरहेछौँ सबथोक
एउटा हार
उत्तरमा ‘पोलार बियर’को नाम
अर्को हार
दक्षिणमा ‘एम्पेरर पेन्गुइन’को नाम
अनवरत खेल र असङ्ख्य हारहरू ।
आर्कटिक पग्लिरहेछ
हामी मौन जमिरहेछौँ ।
जम्नु र निस्तेज जमिरहनु
क्षितिज पछ्याउनेहरूलाई
हुनुहुन्न मन्जुर ।
सारा सभ्यता
मन्थन गरी निस्किएको
सहअस्तित्वको यो इन्द्रेनी तेज
पु¥याऔँ सृष्टिको हरेक कुनामा ।
अलिकति प्रेम
अमेजोन जङ्गलमा छरिदिऊँ
हाम्रो प्यास मेटाउँदामेटाउँदै तिर्खाएका काभेरीहरूलाई
हाम्रै मयल धुँदाधुँदै मैलिएका गङ्गा र वाग्मतीहरूलाई
भरिदिऊँ फेरि स्निग्ध जलराशिले
फर्काइदिऊँ हिमाललाई
उसको आदिम शान्ति ।
हामीले पीडा मात्र दिँदा पनि
हामीलाई सबथोक दिने प्रकृतिको नाममा
गरौँ एउटा अन्तिम प्रतीज्ञा–
अब हामी राख्ने छैनौँ
‘विवेक’ धरौटी
कुनै मल्टिनेसनल कम्पनीमा ।
अनि मात्र
पूर्ववत् हाँस्ने छन् हिमालहरू
नाच्ने छन् मुनालहरू
र आफ्नै पुरातन लयमा
हालेर नवीन चेतनाको भाका
मुस्कुराउने छ सारा सृष्टि
सद्भावको अनन्त मुस्कान ।
अनन्त मुस्कान
–समर्पण न्यौपाने
हेटौंडा, मकवानपुर