गाउँ– १
पहाड नउक्लिए
गाउँको पुछारमा खोला बगेको कहाँ देखिन्छ ?
बेसीखेतमा हरियाली डुलेको कहाँ देखिन्छ ?
कहाँ देखिन्छ
घरका धुरीहरूबाट धुँवा उडे / नउडेको ?
कहाँ देखिन्छ गाउँको स्कुलमा
नानीहरू हिँडे / नहिँडेको ?
कहाँ देखिन्छ गाउँमा
देशको आँखा पुगे / नपुगेको ?
मेरो देशका शासकहरू
केही नदेखिने सहरको दरबारमा बस्छन्
जहाँ गाउँलाई देख्ने
कुनै पहाड हुँदैन !
गाउँ– २
गाउँको जङ्गलमा
गीत गाइरहेको झ्याउँकिरी म नै हुँ
चौतारीमा बसेर कोही मुरली बजाइरहेछ
त्यो पनि म नै हुँ
हिजोको बाढीले कुलो भत्काएछ
कुलो बनाइरहेको गाउँले पनि म नै हुँ
जङ्गलमा घाँस दाउरा गरिरहेको
माटोमा पसिनाको बिउ छरिरहेको
यो गाउँ हाँस्दा हाँसिरहेको
यो गाउँ रुँदा रोइरहेको
त्यो पनि म नै हुँ
तर मेरो लागि संविधान लेख्ने
म होइन,
गाउँको मुखिया हो ।
गाउँ- ३
पेटमा भोकको अलार्म बजिरहेकोछ
कत्ति दिनदेखि
चुलोमा खरानी फेरिएको छैन
ओखती नभएर आफैँ बिरामी छ
गाउँको हेल्थपोस्ट
घरमा सुत्केरी श्रीमतीको
उदासीको गीत फेरिएको छैन
के काम यी हातहरुको
कामै नपाइने यो मुलुकमा ?
कुनै आसाहरू नबाँचेका भए
काटेर मेरो एउटा हात
म मेरी श्रीमतीलाई सुरुवा खुवाउँथें
र ऊ भरिलो स्तन चुसाएर
दुध खुवाउँथी नवजात सन्तानलाई
उसको आँखाभित्र
हाम्रा सपनाहरुले छाएको एउटा नचुहिने घर छ
आगोको मायाले तातिरहने चुलो छ
चराहरूले बिस्कुन टिप्न आउने आँगन
र गाइवस्तुले गाइरहने गोठ पनि छ !
माफ गर मेरो नवजात शिशु
यत्ति सानो सपना सजाउँन पनि
बेकाम भएका छन् मेरा आँखाहरू
मानौँ यी मान्छेका आँखाहरू नभएर
कुनै गुडियाका आँखाहरू हुन् !
पेटमा भोकको अलार्म बजिरहेको छ ।
-भूपिन