भो भो ! यो क्यामेरा नतेर्स्याउनोस् मतिर साहेब
म अध्याँरोको दशगजामा उभिएको छु ।
कसका लागि खिचुँ तस्बिर ?
स्कुलको पहिलो दिन
ढोकाबाट छिर्नेबित्तिकै सहपाठीको आँखाबाट झरेँ
र पुगेँ कक्षाकोठाको अन्तिम बेन्चमा
स्कुलको अन्तिम दिन
अन्तिम बेन्चबाटै देखेथेँ
मास्टरजीले ह्वाइटबोर्डमा कालो लेख्दा
मतिर फर्केर हाँसेका अनुहार ।
जागिरको पहिलो दिन
जब सरकारी दफ्तरमा पुगेँ
सहकर्मीले मेरो अनुहारको रङ हेरे
र मेरो नागरिकतामाथि शङ्का गरे
मेरो प्रमाणपत्रमाथि शङ्का गरे
बिहेको पहिलो रिस्ता
छालाकै रङका कारण सेलायो
तर पनि मेरी आमा
ब्राइटनेस बढाएर पठाइरहन्छिन् फोटो
र रिस्ताका लागि आएकाहरू
हरेक पटक फर्कन्छन् रिसाएर ।
साहेब, म कति भनुँ मेरी आमालाई
फोटोमा ब्राइटनेस बढाउन मिले जसरी
मेरो छालाको ब्राइटनेस बढाउन मिल्दैन भनेर ।
भो भो यो क्यामेरा नतेर्स्याउनोस् मतिर साहेब
यसले कहिल्यै खिच्दैन
मेरो मनमा परेको पीरको फोटो
यसले कहिल्यै खिच्नै सक्दैन
मेरो जिन्दगीमा लागेको ग्रहणको फोटो ।
यो बजार
जहाँ चाउचाउ, दालमोठ, कन्डमको विज्ञापनमा समेत
छालाको रङ देखाइन्छ
जहाँ हरेकलाई मेरी आमाको कालो अनुहार
माग्नेको जस्तो लाग्छ
त्यहाँ हजुर मेरो मनको रङ देख्नै सक्नुहुन्न ।
भो भो यो क्यामेरा नतेर्स्याउनोस् मतिर साहेब
म सौन्दर्यको कोर्राले हिर्काई हिर्काई
सभ्यताको सबैभन्दा किनारमा उभ्याइएको
एउटा कालो मान्छे हुँ ।
रसिक राज