भित्तामा टाँसिएको एक थान टेलिभिजन
सन्तुलित भोजनको पाठ सिकाइरहेको छ
नजिकै बोलिरहने फुच्चे स्किपरको लयमा
पिलपिल नाचिरहेका छन् तीन थान राता अक्षर
सी ११४, सी ११५, सी ११६ ।
म पालो पर्खिरहेको छु
हातमा छ सी ५४५ नम्बरको टोकन ।
मसँगै पालो पर्खिरहेका छन्
एउटा पब्जी खेलाडी
बिरामी अनुहार खिचिरहेको
उदास टिकटक लभर
एक जोडी स्कुले ढुकुर
सुस्त गतिमा चलिरहेका बिमित कागजहरू ।
ठिक अगाडि
काउन्टरको हात छिराउने एउटा प्वालभित्र
मुस्कुराइरहेकी छिन् पेनकिलर मुस्कान ।
हतारमा कुदिरहेका छन्
एम्बुलेन्स
शववाहन
एप्रोन
र हतारमै कुदिरहेका छन्
बिरामी कुरुवा / आफन्त ।
कानमा ठोक्किइरहेका छन्
मान्छेका अस्पष्ट हल्ला
तारन्तार फोनको घन्टी बजिरहेकाे छ गोजीमा
रिङटोनमा छ हर्क साम्पाङको नयाँ गीत ।
करिब २ घन्टा १३ मिनेटपछि
काउन्टरमाथि नाच्न थाले
मेरो हातमा भएको अक्षरसँगै
सी ५४६ , सी ५४७ ।
अब मेरो हातमा पर्यो
सम्बन्धित चिकित्सक भेट्ने अनुमति कार्ड
अर्थात क्यु नम्बर २५६ लेखिएको टिकट ।
यतिन्जेल म सुकेकाे ओठ भिजाउँदै
खेलिरहेको छु चिकित्सकको ढोकाअगाडि
रेलगाडी खेल
परिचित/अपरिचित अनुहारसँगै
यो लामो यात्रापछि
अहिले आइपुगेको छु आफ्नो गन्तव्य ।
डाक्टर सोधिरहेका छन् मेरो अप्ठ्यारो / सप्ठ्यारो
म बताइरहेको छु आफ्नो रोगको खण्डकाव्य
सामान्य केरकारको लिस्ट थमाएर
पुन: पठाइएको छ काउन्टरमा मलाई ।
यहाँको लम्बेतान
ननओभरटेक इमानको लाइन छिचोलेर
बिरामी शरीर छिरेको छ पालैपालो त्यसपछि
कर्णालीको पुल जति लामो
एक्सरेको ढोकाभित्र
रगतको सिरिन्जभित्र
ट्वाइलेटभित्र
सिटिस्क्यानको सुरुङभित्र
क्रमश: क्रमश: … … ।
यसरी भित्रभित्रै छिरिसकेपछि
मेरो हातमा आइपुगेको छ
दुई दिनको निद्राबाट बिउँझिएर
रिपोर्टको प्रिन्ट कपी ।
उता अनिदो जमेको छ मेरो मुुटुको आँखा
यता समय बगिरहेको छ अस्पताल वरिपरि ।
अन्ततः थपक्क बसेको छ डाक्टरको टेबुलमाथि
मेरो सिङ्गो शरीर
र प्रेस्क्रिप्सन लेख्दै भनिरहेका छन्
“यति मेडिसन खानोस् ठिक हुन्छ
अनि सुन्नोस् त
यो मेडिसिन राम्रो छ
अलि महङ्गो पर्छ
यही कम्पनीको लिनोस्
अस्पतालको मेडिकलमा पाइँदैन
बाहिर `बिछोड´ फार्मेसीमा जानोस्; त्यहाँ पाइन्छ ।”
फर्मानहरू सुनिन्छन्
अरु अरु डाक्टरका कुर्सीहरूबाट पनि
“अब यसको विकल्प अप्रेसन हो
यहाँ अप्रेसन गर्ने हो भने कुर्नुपर्छ तीन महिना
त्यो पनि भरपर्दा छैनन् इक्युपमेन्टस
छिटो गर्नुपर्छ
भरे ‘आरोग्य हस्पिटल ‘ आउनोस्
म त्यहीँ हुने छु ।”
छेउकुनामा हाँसिरहेका छन् ‘बिछोड फार्मेसीहरू’
हाँसिरहेका छन् `आरोग्य हस्पिटलहरू´ ।
यिनै फार्मेसी नापिरहेको
मेरा विवश गोडाका अवरुद्ध गलाले भनिरहेका छन्
“सरकारी अस्पताल आफैँ बिरामी रहेछ
यहाँको मेडिकल अनेक जातको मेडिसन खाँदो रहेछ आफैँ
र त अस्पताल ‘सरकारी’ हुने रहेछ
र त डाक्टर ‘डाक्टर’ हुने रहेछ ।”
यश लामा