इलामका स्थायी बासिन्दा डा. देवी क्षेत्री दुलाल हाल प्रगतिशील नेपालका केन्द्रीय महासचिव हुनुहुन्छ । उहाँ नेपाली साहित्यका कविता, कथा, निवन्ध, भाषा, संस्कृतिका क्षेत्रमा सक्रिय हुनुहुन्छ । उहाँका करिब डेढ दर्जन कृतिहरू प्रकाशित छन् ।
हरेक साता लाग्ने सोमबारे हाट भर्न हिजो बाउछोरा गएका थियौँ । ठुलो र पुरानो पार्टीका जिल्लास्तरीय नेताको साथमा थियौँ हामी । म पनि के कम र स्थानीय तहको नेता नै हुँ दामी । घरायसी सौदा ल्याउनुथ्यो, फेरि नेता आउँदा साथ लागेर नहिँडे नम्बर घट्ने डर । स्थानीय निर्वाचन सम्मुखमा छ । त्यस उसले रहर र आशाले भनौँ न मेरो हाट भराइ । सधैँ झैँ बजार गम्केर लागेको थियो, मान्छेको भिडभाड राम्रै थियो । नेताहरूको गफ सुन्दै म बजारको वल्लो छेउमा बसिरहेको थिएँ, बजारको पल्लो छेउमा एक जना मान्छे उभिएर चर्को स्वरमा भाषण गर्न थाल्यो–
आदरणीय जनसमुदाय, नमस्कार । म जाँड पार्टी नेपालको अध्यक्ष हुँ । मेरो नाम अमृतप्रसाद आचार्य हो । दाजुभाइ तथा दिदीबहिनी , यो देशको सबै ठुला र पुराना प्रजातन्त्रवादी रानीतिक पार्टीले आदिदेखि आजसम्म देशमा राम्रा काम गरिरहेका छन् । सुसासन, शान्ति,सुरक्षा र अमनचयन नेपाली जनतालाई दिइ नै रहेका छन् । विकासका मुहान फुटाएका छन् । समाजमा विधमान अन्याय, अत्याचार, शोषण, दमनलाइ मासेका छन् । कोही जनता गरिब छैनन् सबै समान छन् । भ्रष्टाचार कत्तै छैन, जताततै सदाचारै सदाचार छ ।
नपत्याए हेर्नुस् ! हिजो हात्तीछाप चप्पल लगाएर पार्टी बनाउन हिँडेका हाम्रा नेताहरूको जीवनस्तरमा कुनै परिवर्तन आएको देख्नुभएको छ ? अहँ छैन । उनिहरूले सरकार बनाएर प्रधानमन्त्री, मन्त्री भएर आफ्नो व्यक्तिगत हित र नाफाका लागि कुनै काम गर्न सकेका छैनन् । अझै शुभेच्छुकहरूको घरमा डेरा बसेका छन् । आफ्ना लागि बस्ने घर बनाएका छैनन् कतै । एक जना पनि नेताको बैङ्कमा पैसा जम्मा भएको छैन । स्वास्नी र आफन्तलाई गहनागुरिया र सुनचाँदी एक तोला जोडेका भए त मर्नु !
होइन है होइन, जोडेका छन् भन्नुहुन्छ होला तपाँइहरू । श्रद्धेय आमाबुबा तथा मेरा आदरणीय मान्यजनहरू ,अपवादमा कसैकसैले त कमाएका छन भन्नुहोला । विपी ले भव्य महल बनाए, किसुनजी आलिसान बङ्गलामा मरे, मनमोहन गगनचुम्बी महलको सिरानतलामा मरे, गिरिजाबाबु आफ्नै प्यालेसमा मरे, सुशीलदा आफ्नै अट्टालिकामा मरे । भीमबहादुर तामाङले सम्म आलिसान महल बनाएर त्यही परलोक भएको तैँले देखिनस् भन्नुहोला । उनीहरू कमाउनिस्ट नेता होइनन् ? पुराना, ठुला र प्रजातान्त्रिक पार्टी र तिनका शीर्षस्थ नेताहरू होइनन्, तेरा आँखा फुटे ? भन्नुहोला । हो, उनीहरू अपवादका कमाउनिस्ट नेताहरू हुन । तर तिनले जति कमाउनुपर्थ्यो त्यति सकेनन् ।
आजका नेताहरू त हुतिहारा हुन् हुतिहारा । सड्पत्रु, टिकटिकेबिनाको पुलिस । कसैले केही ख्याँस्न सकेको होइन आफ्ना लागि । छोराछोरी चरीनाङ्गै छन बरा, स्वास्नी नाङ्गै र बुच्चै । यस्तालाई भूपूहरूले त के आश गर्नु र विचरा ! बस्नलाई एउटा एकतले घरसुद्ध छैन कसैको, थुइक्क जिन्दगी ! सधैँभरि साथीभाइले दिएको डेरामा जीवन बिताएका छन् । खाली देश, क्रान्ति र जनताको नाममा रातोदिन काम गरेका छन्, सधैँ जनताका लागि खटेका छन् । आफ्ना लागि सिन्का भाँच्ने होइनन् । जनतालाई सेवा सुविधा र अवसर दिएपछि जनता मोटाएका छन् , तिनका छोराछोरी निरोगी, सभ्य र सक्षम भएका छन् । आफू भने दुब्लाएर सुकेनास लागे जस्ता भएका छन् । अब यी पार्टीका यस्ता नेताहरू यतिकै मर्छन् । नेताको त यो हालत झन् तिनका लाखौँ कार्यकर्ताको दशा के होला ?? अब यस्ता पार्टी र नेताको आयु पुग्यो ।
यतिन्जेल उसको भाषण मन पराएर कसैले पनि ताली बजाएको सुनिएन । तर उसको भाषणले कताकता मेरो मन तानिरहेको यियो । फेरि उसले भाषणलाई निरन्तरता दिँदै भन्न थाल्यो–
आदरणीय जनसमुदाय, यिनै कुरालाई मध्यनजर गरेर मैले हिजो मध्यराति सपनाबाट ब्युँझिएर यो पार्टीको स्थापना गरेको हो । सर्वथा नयाँ पार्टी । क्रान्तिकारी पार्टी, संसारका कुनै पनि देशको कुनै पार्टीसँग नाम नमिल्ने, सिद्धान्त नमिल्ने, नीति, कार्यक्रम र उद्देश्य पनि नमिल्ने । सर्वथा नयाँ र मौलिक पार्टी । श्री जाँड पार्टी नेपाल ।
जाँड खाने नखाँने सबै नेपाली यो पार्टीको क्रियाशील सदश्य हुने छन् । पार्टीलाई सदस्यता शुल्क, लेबी केही पनि तिर्न पर्दैंन । मेरो पार्टीमा कसैले कसैलाई अनुशासनको कार्वाही गर्न मिल्दैन । सबै अध्यक्ष सबै महासचिव, कार्यकारी र नेता हुने छन् । निर्वाचन जितेर बन्ने सरकारमा सबै प्रधानमन्त्री, मन्त्री बन्न पाउँछन् । जोइपोइ दुवै जना राष्ट्रपति हुने छन । सकेजति आफ्नो लागि कमाउन छुट हुने छ । सक्नेले सकेजति जोड्न र मन परेकालाई तोड्न पाउने छ । त्यसो गर्दा कसैलाई कानुनसानुन लाग्ने छैन ।
यी पुराना जडाउरी पार्टीले राजनीतिलाई सेवा बनाएर गल्ती गरे, अब मेरो पार्टीको नेतृत्वमा राजनीतिलाई उद्योग बनाइनेछ गद्योग । अनि नेपाली जनतालाई खुसी र समृद्धि बाँड्दै नेपालमा समाजवाद निर्माण गरिने छ । नेपाली जनता पनि सधैँभरि गणेशमानको भेडा हुनुभएन हजुर ! जनता र देशका लागि मात्र काम गरेर मर्नआटेका नेतालाई तपाइँहरूप्नति अलेली खानुस्, कमाउनुस् भन्न पर्दैन ? अब जनताले पनि नेताका लागि सोच्ने दिन आए ।
दाजुभाइ तथा दिदी बहिनीहरू, मेरो पार्टी तपाइँहरूले मानिआएको जस्तो होइन । यहाँ त पहिले नेताले कमाउनपर्छ । आलिसान महलहरू बनाउनपर्छ, धन सम्पति टन्नै कमाउनपर्छ । घोडा, गाडी जोड्नपर्छ । म यस पार्टीको अध्यक्ष हुँ । मेरो पार्टीका नेताहरूले अनिवार्य रूपमा खरबौँ कमाउनै पर्छ । खाली जनता, देश, क्रान्ति भनेर आफू सुकेर मर्ने हुतिहारा, मतिभ्रष्ट हुने पार्टी होइन । यस कारण आजसम्म जो जहाँ जुनसुकै पार्टीमा भए पनि त्यो पार्टीलाई त्यागेर आउनुहोस् मेरो महान् तथा गौरवशाली, बलशाली, धनशाली, शक्तिशाली श्री जाँड पार्टीमा । तपाइँहरूलाई हार्दिक स्वागत छ ।
मेरो पार्टीको झन्डा जाँड पकाउने घ्याम्पा हुने छ । चुनाव चिह्न निगार हुने छ । मार्गदर्शक सिद्धान्त जाँडराज्य स्थापना गर्नु हुने छ । जनतालाइ सुकाएर नेता मोटाउने मेरो पार्टीको कार्यनीति हुने छ ।
आउनुहोस्, आउनुहोस्, आउनुहोस् श्री जाँड पार्टी नेपालमा गोलबद्ध हुनुहोस् ।
पुराना जडाउरी पार्टी मुर्दावाद !
श्री जाँड पार्टी नेपाल जिन्दावाद !
आफ्नो भाषण सकेर जाँड पार्टीको अध्यक्ष बजारभित्र पस्यो । म पनि आफ्नो काम फत्ते गर्न बजारभित्र छिरेँ । सबै मान्छेले जाँड पार्टीको कुरा गरिरहेको सुनिन्थ्यो । उसको भाषणले मलाई रात्तैभरि निद्रा लागेन । के साँच्चै अब यो देशमा जाँड पार्टीको खाँचो परेकै हो त ? सोच्दासोच्दै उज्यालो हुने बेलाको कान्छी निद्रा भुसुक्कै निदाएछु
डा. देवी क्षेत्री दुलाल