कहिलेकाहीँको हेलोहाई गर्दै जाने सिलसिलामा मेरो र सरोजको सम्बन्ध गाढा बन्दै थियो । मैले यो सम्बन्धलाई उतिसारो गम्भिरताका साथ नलिएकी भएपनि सरोज भने बोल्दै गर्दा आफु प्रेममा परेको कुरा व्यक्त गर्न पनि पछि पर्दैनथ्यो । म उसको कुरालाई हाँसेर टारीदिन्थें ।
समय नदी झैँ निरन्तर बग्दै गयो । हामी दुवैबीच दुःख सुखका अनगिन्ती पोकाहरू खोलिँदै गए । दुवै निसंकोच एकअर्कामा पोखिँदै गयौं । दुःख र सुख भन्ने शब्द सबैका लागि समान भएपनि त्यसका भोगाईहरू फरक–फरक हुन्छन्, प्रकारहरू फरक हुन्छन् । हामीहरूबीचका पनि आ–आफ्नै खाले कथा–ब्यथा थिए, दुबैका । एकले अर्काका दुःख र पीडाका कुराहरू सुन्दा सुनाउँदा सहानुभूति दिने होड नै चल्थ्यो, हामी बिचमा ।
कहिलेकाही बोल्ने क्रममा मेरा आँखा रसाउँदा, लाटी ! पीडालाई कमजोरी होइन तागत बनाउनु पर्छ । आँसु नझार, आँसुले कमजोर बनाउँछ । तिमी त कमजोर होइन, साहसी बन्नुपर्छ । अब त म तिमीसँग छु । तिमिलाई मेरो साथ छ । अनि हाम्रो सँगसँगै लामो यात्रा रहनेछ । तिमीलाई बिचमा छोड्ने छैन । भौतिक दुरी रहला हाम्रो तर आत्माको बीचमा दुरी कदापी हुने छैन, हृदयमा रहेकी छ्यौ र सदा रहिरहने छ्यौ, आर्दश, आदरणीय र प्रिय बनेर ।
सरोज भावुक बन्दा म उस्तै गरी सम्झाउँथें उसलाई । तिमी अब एक्लो छैनौ । म छु तिम्रो साथमा । हरपल, हरसमय । तिम्रा हरेक समस्यामा सकेको साथ र सहयोगको लागि पछि हट्ने छैन् । तिम्रा हरेक पाइलामा उन्नति हेर्न चाहन्छु म । निरन्तर तिम्रो प्रगति र पहिचानको लागि शुभेक्षा रहने छ मेरो ।
हामी दुबैमा एक अर्काप्रतिको आत्मिक प्रेमको जागरण र हृदयको उर्वर तहमा प्रेमको बीजारोपण भैसकेको अनुभुति भएको थियो । समयको गतिसँगै दुबैका हृदयमा अङ्कुरित प्रेमको बीजले कलिलो पालुवाको रुप लिन थाली सकेको थियो । एकअर्काको सम्झना र कल्पनामा अल्झीरहने । एकअर्कासँग बोलीरहनु पर्ने । मोबाईल किन नबजेको होला । फोन त आउनु पर्ने । कतै मोबाईल साइलेन्टमा त छैन ? भनेर घरिघरि मोबाईल हेरिरहनु पर्ने । एकअर्कालाई हेर्न हुट्हुटि लागिरहने । तर हामीहरूबिच अनेक कुराहरु बाधक बन्थे ।
तर पनि म जसरी तसरी समय मिलाएर फोन गर्ने म्यासेज गर्ने गरिरहन्थें । तर सरोज भने पहिले भन्दा कमै म्यासेज गर्ने, कमै फोन गर्ने गर्दथ्यो । तिमीले फोन गर्नु हुन्न है ? म रिसाएर प्रश्न गर्थें । ऊ हाँस्दै त्यस्तो केही हैन, तिमीलाई कुनै अप्ठेरो पर्छ कि भनेर डराउँछु । सरोजले कहिले रिसाउन जानेकै थिएन । मलाई सरोज नरिसाएको कुरामा पनि रिस उठ्थ्यो । मलाई पैला पैला त केही भन्न मन लागेन तर बिस्तारै सायद सरोजको मन जितेर होला म सरोजलाई डराउन सताउन मन पराउँथें ।
अनि उल्टै प्रश्न गर्थें मेरो व्यबहारले तिमीलाई कहिले रिस उठ्दैन ? उठ्दैन, म प्रतिको यो तिम्रो प्रेम हो । प्रेममा यस्ता कुरा हुन्छन् । तिमी मेरो हृदयमा छ्यौ, म तिम्रो हृदयमा । छैनौ, तिमी मेरो हृदयमा म बोल्दिन अब तिमीसँग । तिमीलाई फोन पनि गर्दिन । तिम्रो नम्बर पनि हटाई सकेँ मैले । अब तिमीलाई फेसबुकबाट पनि हटाउँछु । सक्छ्यौ बिर्सन ? सरोजले प्रश्न गर्छ । सक्छु, किन नसक्नु ? समयले सबै कुरा बिर्साइ दिन्छ । म त सक्दिनँ । सरोजको कुराले अझ रिसाउँदै म बोल्छु नाटके, सक्तिन रे नसक्ने भए कल गर्दैनथेउ ? तिमीलाई आजकाल मेरो यादै आउँदैन, मलाई थाहा छ ।
लाटी प्रेम भनेको गरिने होइन हुने कुरा हो । केही दिन नबोल्दैमा, दुरी टाढा हुँदैमा, हेर्न देख्न नपाउँदैमा यो कमजोर हुँदैन, अझ गाढा पो हुन्छ । प्रेम भनेको हृदयको तहबाट उब्जिएको पवित्र भावना हो । यो सानोतिनो कुराले मेटिदैन र मर्दैन पनि । तिम्रो र मेरो प्रेम अरुको जस्तो होइन । हाम्रो प्रेम आत्माको प्रेम हो । केहि समय टाढा हुँदैमा, केहि समय नबोल्दैमा, केहि समय देख्न नपाउँदैमा समाप्त हुने प्रेम होइन हाम्रो । यो त हामी जहाँ भए पनि हाम्रो हृदयको तहमा प्रगाढ भएर रहेको छ । तिमी मलाई र्बिसिदिन्छु भन्छेउ तर्र बिर्सन सक्दिनौ । यो तिम्रो भनाइ मात्र हो ।
सरोज मेरो मनभित्रै पसे जसरी बोल्छ । मलाई मन मनै लाग्छ, कुरा त तिम्रो सही हो । बरु, सास फेर्न बिर्सन्छु होला तर तिमीलाई बिर्सन सक्तिन । तर पनि तिमीलाई सताउन मन लाग्छ, दङ्गयाउन मन लाग्छ । आफु जति रिसाए पनि रिस भन्ने कस्तो हुन्छ, सरोजको शब्दकोश मै छैन जस्तो लाग्छ मलाई । हतपत बोल्ने फुर्सदै हुँदैन उसको । कहिलेकाहीँ बोल्दा घन्टौँसम्म ननस्टप बोलिरहन्छ । उसले बोलेका हरेक शब्द शब्दलाई प्रेमको अमृत रसले रसबरीलाई चास्नीले रसिलो बनाए झैँ भरपुर रसिलो बनाएको पाउँछु म ।
सरोजलाई सुन्दै जाँदा मलाई लाग्छ, यो समय युगौँ युगसम्म यहीँ रोकियोस् । यही एकान्त, यही सुनसान रात, यही मधुरो प्रकाश, यही सितल पवन, र यिनै सुमधुर प्रेमिल शब्दहरू । उसका हरेक शब्दहरूमा दया, माया, प्रेम, करुणा, सहयोग, सदभाव, समभाव, बिनम्रता, सरलता र निश्चलता । शब्द—शब्दमा सावनको सुस्तसुस्त सितल झरी झैं अविरल बर्षिरहन्छ । उसका हरेक शब्दमा अध्यात्म जोडिएको हुन्छ । हरेक शब्दमा धर्यता र गम्भिरता प्रष्ट झल्किन्छ । मलाई लाग्छ, फेरी उही कोलाहल वातावरणमा फर्किनु पर्दा बरु यहि समय आफ्नो अन्तिम समय होस् ।
मन नहुँदा नहुँदै पनि सम्बाद रोक्न बाध्य हुन्छु म । सम्बादको समाप्तिपछि पनि म सरोजको बिषयमा सोची रहन्छु । मलाई लाग्छ, सरोज कस्तो अचम्मको मान्छे छ । आम मान्छेहरू भन्दा ऊ भिन्न छ । योगीका जस्ता कुरा गर्छ । तर उसलाई योगी भन्न पनि नमिल्ने, ऊ प्रेम गर्छु भन्छ मसँग तर भोगी भन्न पनि नमिल्ने । उसलाई मायाले नछोएको जस्तो ब्यबहार छ उसको । ढुक्कको, निश्चिन्तको, निस्फिक्रीको र आनन्दको । न कुनै हतारो न कुनै चटारो, न कुनै बेतावी न कुनै छटपटाई, बस् ऊ आफ्नै ताल आफ्नै सुरमा रमिरहन्छ । तर उसको यो ब्यबहारले मलाई सोच्न बाध्य गराउँछ । उही पैलाको सरोज हो त ?
म कतिपल्ट आफ्ना मनका कुराहरू राख्छु सरोजसँग । तर उसको प्रष्ट प्रतिकृया आउन छोडेको छ, हिजोआज । मेरो अपेक्षा अनुसारको जवाफ कहिले पनि आउँदैन सरोजको मुखबाट । हृदयमा बस्ने मान्छे मनमा पनि हुन्छ र मनमा हुनेको याद मन रहेसम्म आउँछ । र हृदयले सम्मान पनि गर्छु । मेरा हरेक गुनासाहरूमा उसका मात्र यस्तै छोटा प्रतिकृया आउँछन् । तर मेरो मन बुझ्दैन किनकी मलाई लाग्छ बरु सरोज आफुसगँ लडोस्, झगडा गरोस्, रिसाओस्, धम्क्याओस्, घुर्क्याओस् हरेक बहानामा । तर बोली रहोस् पैला जस्तै ननस्टप । रिसाउने, धम्क्याउने होड चलीरहोस् र फकाउने र सम्झाउने सिलसिला जारी रहिरहोस् सधैँ सधैँ ।
हेटौँडा–८, मकवानपुर