–छवि अनित्य
रेइनी । उनको फेसबुक अकाउन्ट । मैले केही समय यता पछ्याइरहेको एउटा नाम फेसबुकमा ।
मलाई विश्वास छ, यो उनको वास्तविक नाम होइन । नेपाली नाम त बरु रेनु वा अलि तल चुरे झरेपछि रेणु हुनसक्थ्यो । तर उनले रोमनमा लेखेकी छिन्, आर् इ आइ एन इ — रेइनी । उच्चारण मैले गर्नेभन्दा केही फरक पनि त हुनसक्छ ! के फरक पर्छ ?
उनलाई खास पछ्याउनुका केही कारण छन् । सबैभन्दा ठूलो कारण उनको आइडल, भारतीय कवि—लेखक अरुन्धती राय । कसैकसैले ‘रोय’ पनि भन्छन् । जेसुकै भनुन्, मलाई त अझ राई भैदिएको भए उच्चारण गर्न सजिलो हुन्थ्यो । त्यसो हुँदो हो त अपनत्व पनि बढ्थ्यो होला नि ?
हो, उनी खुबै पछ्याउँथिन् अरुन्धतीलाई । र म पछ्याउँथेँ उनलाई । तर न उनले अरुन्धतीलाई भेटेकी छिन्, न त मैले उनलाई । बस् भेट्ने धोको छ शायद दुबैतिर ।
मैले पहिलो पटक उनलाई त्यतिबेला पछ्याएको थिएँ जतिबेला उनको प्रोफाइल पिक्चरमा थियो ‘द गड अफ स्मल थिङ्स्’ । ठुल्ठुला कमलका पातहरुबीचमा चेपिएर सकिनसकि फुल्न खोजिरहेका कोपिलाहरु थिए । तल कुनामा सुनौलो घेरामा लेखिएको थियो ‘विनर अफ द बुकर प्राइज’ । यसलाई विज्ञापन भनिँदैन होला नि ?
क्याप्सनमा उनले लेखेकी थिइन् – ‘चेन्ज इज वन थिङ्ग, एसेप्टेन्स इज एनोदर ।’
‘द गड अफ स्मल थिङ्स्’ मैले नपढेको किताब थियो । यो ठुलो कुरो हो र ? संसारमा कति बेस्ट सेलर किताब छन्, ती सबै पढेर सकिन्छ र ? वा अरुन्धतीले हाम्रा देवकोटा, पारिजात पढेकी छिन् होला र ? आआफ्नो रुचीको कुरो हो नि ।
ठुलो कुरा त अब थियो । यहाँ थियो । उनले ‘चेक इन’ मा मेन्सन गरेकी थिइन् – ‘क्याफे डे ला फ्युमी, हेटौंडा’ । मतलब उनी हेटौंडाकी ! यहाँ त प्रत्येक राम्रा पाठकलाई चिन्दछु म । फेरि मैले आजसम्म नचिनेकी को हुन् यिनी ? जो होउन्, मलाई चिन्नु नै त थिएन । तर पछ्याउनु जरुर थियो । किनकि यति असल पाठकलाई मिस गर्नु मजस्तो ‘बन्दै गरेको लेखक’का लागि घाटाको विषय हुन सक्थ्यो ।
कम्तीमा शहरमा कहिलेकाहीँ चलेका लेखकका पुस्तकमाथि अन्तरक्रिया हुन्थे । कुनै बेलामौकामा आफ्नै लेख रचनाहरु सुनाउने जमघट बढाउन सकिन्थ्यो । मलाई असल पाठक छुटाउनु हुन्न भन्ने जहिल्यै लाग्छ, रेइनीको प्रोफाइलमा पुगेपछि पनि लाग्यो ।
मैले पछ्याएँ, रेइनीलाई ।
र तुरुन्तै पछ्याउन थालेँ ‘क्याफे डे ला फ्युमी’ । मलाई लाग्दछ कि म यो शहरका हरेक भट्टी, मः मः होटलदेखि ठुला रेस्टुराँसम्म पसेको छु । तर मलाई थाहा थिएन, कहाँ छ यो क्याफे ?
उनले चेक इन गर्नुको अर्थ पक्कै भेटिन्छ गुगलमा ! गुगल म्याप्स खोलेँ र टाइप गरेँ ‘क्याफे डे ला फ्युमी’ ।
यो त त्यहीँ थियो, जुन बाटो भएर म दिनको दुईपटक कम्तिमा ओहोरदोहोर गर्थेँ । मैले किन देखिनँ त्यो नामको क्याफे त्यहाँ ?
…..
आज थोरै फुर्सदमा छु । मलाई जसरी पनि भेट्टाउनु छ ‘क्याफे डे ला फ्युमी’ ।
केही समय यताका रेइनीका प्रायः पोस्टहरु हेरेको छु । लगभग एउटै समयमा उनले क्याफेमा चेक इन गरेकी हुन्छिन् । करिब करिब साँढे एक बजेको आसपास । मलाई थाहा छ, यो जागिरेहरुको ‘लन्च आवर’ हो ।
गुगल म्यापले क्याफेको लोकेसन देखाएको मोडको एक छेउमा पार्किङ गरेँ । वरपरका होर्डिङ बोर्डहरु हेर्न थालेँ । त्यहाँ कतै पनि ‘क्याफे डे ला फ्युमी’ थिएन । फेरि सबैतिर नजर डुलाएँ । एउटा गल्लीको भित्री भित्तामा कफिको कपको आकर्षक पेन्टिङ थियो । लेखिएको थियो – ‘गुड मर्निङ क्याफे’ ।
जे होस्, क्याफे त छ ।
म त्यही गल्लीबाट भित्र छिरेँ ।
साँघुरो गल्लीबाट अलिकति भित्र बायाँपट्टी उक्लने साँघुरै भ¥याङ । सुन्तला रङका भित्ताहरुमा टाँसिएका काला—सेता ससाना काठका बाकसहरु । बाकसभित्र कतै सुन्दर कलाकृति, कतै ससाना गमला । पहिलो तल्लामा दायाँपट्टि सानो किचन ।
एक्कासी हरियो खुर्सानी डढाएको पिरो राग नाकबाट भित्र छि¥यो । बडो मुस्किलले थामिएँ । कसैले चाउमिन अर्डर गरेको हुनुपर्छ ।
बायाँपट्टि करिब अठार–बीसको साइजको एउटा कोठा । ढोकाबाट छिर्नेबित्तिकै बायाँ कुनामा रिसेप्सन । भित्र मुस्किलले चारवटा टेबल अटाएका छन् । भित्तामा गौतम बुद्धको पेन्टिङ शान्त मुद्रामा आँखा चिम्लेर बसेका छन् । दायाँ लहरमा झ्यालको छेवैमा भएको टेबलमा दुई किशारीहरु छन् । दुबै आआफ्ना फोनमा व्यस्त छन् । अर्को टेबलमा एक जोडी (नै त हुनुपर्छ) अधवैंसे छन् ।
ओहो ! भुसुक्कै बिर्सेको ।
अघि भ¥याङबाट उक्लँदै गर्दा एक जोर आँखा मलाई हेरेर मुस्कुराए जस्तो लागेको थियो । मैले त बल्ल पो याद गरेँ । हो नि, आँखा मुस्कुराउँछ । नपत्याए ऐनाअघि उभिएर एकपटक रिसाएर हेर्नुस् । अनि फेरि एकपटक मुस्कुराएर हेर्नुस् त । ओठको भाषासँग अभिव्यक्त भैरहेको हुन्छ आँखा पनि ।
शायद ती आँखा मैले चिनेको हुनुपर्छ ।
झट्ट सम्झेँ तिनको कालो टिसर्ट र त्यसमा छापिएको आइफल टावर । मान्छे बिना अर्थ त केही लगाउँदैन ।
बायाँ कर्नरको टेबलमा बसेँ । रिसेप्सनबाट उठेर एउटा गिलासमा पानी भरेर भाइ आयो । पानीको ग्लास टेबलमा राखेर मेनु त्यसको छेवैमा राख्यो ।
‘टु सिगरेट्स् ब्रो !’
अहँ, मैले होइन । झ्यालको छेवैको टेबलमा म भएतिरै फर्केर बसेकी किशोरीले अर्डर गरिन् ।
मैले त मेनु पनि पल्टाइनँ । अर्डर गरेँ, ‘एउटा झोल मः मः, बफ ।’
म त ‘क्याफे डे ला फ्युमी’ खोज्दै पो यहाँ आइपुगेको । कहाँ यो धुवाँभित्र हराउन आइपुगेँ । म भित्रको तलतल अचानक जागृत भएर आयो । धेरै भैसकेको थियो आफैंलाई नियन्त्रण गरेको । वेटरलाई बोलाएँ र एक खिल्लि अर्डर गरेँ ।
यहाँ धुमपान निषेध छैन ।
पहिलो प्रवेशमा मैले यही बुझेँ ।
एक सर्को तानेर मोबाइल खोलेँ । रेइनीले केहीबेर अघि मात्रै पोस्ट गरेकी थिइन् ।
‘सि निउ भेरि वेल द्याट सि निउ भेरि वेल द्याट सि निउ भेरि वेल ।’ क्याप्सनसँगै थियो ‘द मिनिस्ट्री अफ अट्मस्ट ह्याप्पिनस’ को कभर ।
मोबाइलको ट्रान्सलेट एपमा टाइप गरेँ ‘क्याफे डे ला फ्युमी’ । ‘डे ला’ शब्दले यो फ्रेन्च भएकोमा म ढुक्क थिएँ । नेपालीमा अनुवाद भएर आयो, ‘धुवाँको क्याफे’ । म सही ठाउँमा आएको रहेछु ।
झ्याल छेउका टेबलमा बसेकी अर्की किशोरीले अर्डर गरिन् ‘डबल एप्पल हुक्का’ । म हुक्काको फ्लेवरसँगै मः मः को स्वाद लिन थालेँ ।
…..
‘सि वाजन्ट अ वुमन हु स्माइल्ड एन्ड सेइड हेल्लो ।’
रेइनीले आज प्रोफाइल पिक्चर फेरेकी छिन् । ब्लाक एन्ड ह्वाइट तस्बिर छ । बुर्का झैँ लाग्ने गरी अनुहारमा सलले छोपेकी छिन् । क्याप्सनसँगै ह्यासट्गमा उल्लेख गरेकी छिन् अरुन्धती राय र ‘द मिनिस्ट्रि अफ अट्मस्ट ह्याप्पिनस’ ।
समय दिउँसो १ बजेर ३३ मिनेट ।
बिहानै अस्पताल पुगेको थिएँ । पुग्नै पर्ने थियो । स्वास्थ्यमा केही गडबडी भैरहेको थियो । स्वासप्रश्वासमा केही समस्या आइरहेको थियो । अझ कोभिड महामारीमा जहिल्यै मास्क लगाउनुपर्ने बाध्यतामा यो झनै कठिन थियो । मलाई सरकारी अस्पतालको लामो लाइनमा बसेर दिन बिताउनु थिएन । एउटा निजी अस्पतालमा पुगेँ ।
डाक्टरको कोठामा पस्ने बित्तिकै नर्सले ‘हेल्लो !’ भनिन् । मैले ‘हाई !’ ले जवाफ फर्काउनु नै थियो ।
डाक्टर भेट्नुअघि प्रेसर जाँच गर्नु नै थियो । त्यसैको लागि उनी त्यहाँ थिइन् । कफलाई मेरो पाखुरामा बाँध्दै गर्दा सोधिन् ‘अचेल नयाँ कविता आउन छोड्यो नि तपाईँको !’
‘अँ, अचेल लेखाइ अलि कम नै छ ।’
‘फेसबुकमा पढ्छु तपाईँका कविता । राम्रा लाग्छन् ।’
‘धन्यवाद ! केही नयाँ लेखिए भने पोस्ट गर्छु नै ।’
कागजमा प्रेसर नोट गरिन्, १३०÷१०० । सामान्य स्वास्थ्य परीक्षण भयो । डाक्टरले छातीको एक्स रे गर्न सिफारिस गरे । एक्सरेको कागज लिएर फेरि उही कोठामा गएँ ।
‘चुरोट कम पिउनुस् । तपाईँलाई राम्रो गर्दैन ।’ डाक्टरले चेतावनीको स्वरमा सुझाए । प्रेस्क्रिप्सन हातमा लिएर म बाहिरिएँ ।
मैले नचिनेकी मलाई फेसबुकमा पछ्याउने नर्सले केही भनुँ झैँ गरिन्, तर भनिनन् । उनको एप्रोनमा छातीको बायाँपट्टि लेखिएको नाम पढेँ, रानी केसी ।
…..
यसपटक रेइनीको पोस्टमा सल्किरहेको चुरोट एस्ट्रेको डिलमा सानसँग अडेको थियो ।
‘द वन्ली ड्रिम वर्थ ह्याविङ, आइ टोल्ड हर, इज टु ड्रिम द्याट यु विल लिभ ह्वाइल यु आर अलाइव एन्ड डाइ ह्वेन यु आर डेड ।’
ह्यासट्याग अरुन्धती राय र ‘द कस्ट अफ लिभिङ’ ।
केहीबेर अडिएपछि मैले लाइक बटनमा केहीबेर थिचेँ । त्यसपछि ‘लव रियाक्ट’ दबाएँ ।
अचानक मेरो आँखा अघिल्तिर रेइनी उभिएकी थिइन् । उनका दायाँ हातका चोर औंला र माझी औंलाका बीचमा च्यापिएको चुरोटको खिल्ली बडो कलात्मक ढंगले धुवाँका रेसाहरु छोडिरहेको थियो । मलाई आफ्नै औंलाहरुदेखि घृणा लाग्यो । किन मेरा औंलाहरुले कहिल्यै यति कलात्मक ढंगले च्याप्न सकेन चुरोटको खिल्ली ? किन मेरा औंलाहरुमा च्यापिएको चुरोटको ठुटोबाट निस्केनन् यति सुन्दर धुवाँका रेसाहरु ? कि यो ओठको जादू हो ? ती गुलाबी ओठको ! जसको स्पर्श पाउँदा बित्तिकै रोमाञ्चित भएर सल्किन्छ चुरोटको खिल्ली । जसले प्रेमपूर्वक तानेको पफमा लहरिन थाल्छन् धुवाँका रेसाहरु । यो आफैंमा अद्भुत थियो । यो फगत कल्पना थियो !
शायद म चाहन्थें रेइनी मसँगै होउन् । वा फेरि ‘क्याफे डे ला फ्युमी’ मा, त्यो धुवाँको क्याफेमा कुनाको टेबल सेयर गरिरहेकी होउन् । हामी एक खिल्ली अर्डर गरौँ । उनका औंलाहरुले उसैगरी कलात्मक ढंगले च्यापून् खिल्ली । उनका ओठहरुले प्रेमपूर्वक स्पर्श गरुन् पटकपटक त्यो खिल्लीलाई । अनि करिब अठार–बीस साइजको त्यो कोठाभरी नृत्य गरुन् धुवाँका रेसाहरुले !
वा फेरि यस्तो होस् न – कुनै शान्त नदिका किनारमा होऔं हामी । आकाशमा ताराहरु टिल्पिलाइरहेका होउन् । उनले कपालमा सुगन्धित फूल सिउरेकी होऊन् । म घरीघरी उनका आँखामा हेरिरहूँ । र देखिरहूँ जादुई रहस्यहरु । घन्टौं बितून् यसैगरी । हामी नबोली रहौं । उनी नबोलून् । म हेरिरहूँ ।
धत् ! म त फेरि फर्केर ‘द गड अफ स्मल थिङ्ग्स्’ मै पो पुगेछु ।
कुनै दिन रेइनीले सेयर गरेकी थिइन् अरुन्धतीलाई मेन्सन गर्दै – ‘सि वोर फ्लावर्स इन हर हेअर एन्ड क्यारिड म्याजिक सिक्रेट्स इन हर आइज । सि स्पोक टु नो वन । सि स्पेन्ट आवर्स अन द रिभरब्याङ्क । सि स्मोक्ड् सिगरेट्स् एन्ड ह्याड मिडनाइट स्वीम्ज् … ।’
म त झन्डै झन्डै अरुन्धतीकी पात्रसँगै उनको कल्पनामा डुबुल्की मार्न लागिरहेको रहेछु । यो त पक्का नकाम नै हो नि !
मेसेन्जरको नोटिफिकेसन बेल बज्यो, ‘टिङ्…’ ।
अनौठो संयोग थियो । रेइनीले सन्देश पठाएकी थिइन् ।
‘गिभ अप स्मोकिङ । नट गुड फर योर हेल्थ ।’
–छवि अनित्य