“बाबा । लीनालाई उसको बुवाले ल्यापटप किनेर ल्याइदिनुभएको छ । मलाई पनि किनिदिनुस् न प्लिज’ मीराले अनुरोध गर्दै भनी ।
किन चाहियो ल्यापटप ? त्यसले पढाइ मात्र बिगार्छ ।” “किनी दिनुस् न बाबा सरले इन्टरनेट हेरेर प्रोजेक्ट वर्क गर्न भन्नुभएको छ । अनि
मैले होमवर्क कसरी गर्ने त ?”
“त्यसो भए एक दिन म आफै स्कुल गएर बुझौला भनेर बाबा तरकारी किन्न बजारतिर लागे । मीरा रुन्चे अनुहार लिएर भान्छातिर गई र भनी- “हेर्नुस् न मामु । बाबालाई मैले ल्यापटप किनिदिनुस् भनेको त्यसले त बिगार्छ पो भन्नुभयो । मैले होमवर्क नै इन्टरनेट हेरेर गर्नुपर्छ भनेपछि स्कुल गएर बुझौला भनेर फेरि कतातिर लाग्नुभयो कुन्नी ? तपाईंले भनीदिनुस् न छोरीलाई ल्यापटप किनिदिनुस् भनेर म पढाइ बिगार्दिन क्या, भन् मिहिनेत गरेर पढ्छु ।” मीराले भनी ।
ल ल बाबा आएपछि भनिदिउँला तिमी अरु विषयको होमवर्क गर्दै गर । आमाबाट आश्वासन पाएपछि मीरा खुसी हुँदै कापीका पाना पल्टाउन थाली । एकछिन पछि बाबा पनि आइपुगे । उनी सरासर भान्छातिर गएर कुर्चीमा थ्याच्च बसी खुइय लामो सास तान्दै भने- “अहो । तरकारीको भाउ पनि के विघ्न बढेको ? एक मुठा सागको चालिस रुपैयाँ पन्यो लौ यसैमा भेलसोल हालेर पकाऊ । उनले श्रीमतीको हातमा सागको मुठो थमाइदिए ।
मीराकी आमाले छोरीले ल्यापटप किनिदिनु भनेको कुरा दोहयाएर सुनाइन् । पत्नीका कुरा सुनेर रमेशले ‘हुँदैन अचेल केटाकेटीहरू पढनै छोडेर साइवरमा झुम्मिएको देखिन्छ । घरमै ल्यापटप, कम्प्युटर भयो भने त झन् खाने बिर्सन्छन् होला । हाम्री छोरी एक क्लासदेखि पहिला हुँदै छ क्लासमा आएकी छ। त्यसकारण स्कुलमा फी पनि तिर्न परेको छैन। ल्यापटप किनिदिएपछि पढाइ कमजोर भएर फेल भई भने उता स्कुल फी खर्च यता ल्यापटप किन्दाको खर्च दोहोरो नोक्सान मात्रै हुन्छ।” यति भनेर उनी फतफताउँदै घरबाट बाहिर निस्के । त्यसको भोलिपल्टै उनी अफिसको कामले छ महिनाका लागि बाहिर जिल्लातिर गए ।
मौरालाई पर्नु पीर पन्यो। उसले मनमनै भनी ‘अब होमवर्क त जसरी नि गर्ने पन्यो कसको मद्दत लिने होला ?
त्यही बेला मौरालाई भट्ट लिनाको याद आयो । ऊ ढौदेर उसको घरमा पुगी । तर, ल्यापटपमा लिना आफै व्यस्त थिई । मीरा धेरै बेर बसेर पनि त्यसै फर्केर आई । अर्को दिन विक्रमको परमा गएर भनी- ‘हेर न ल्यापटप नभएर मैले होमवर्क गर्न पाएकी छैन । तिम्रो ल्यापटपमा… ।’
मीराले वाक्य पूरा गर्न नपाउँदै विक्रमले भन्यो- ‘इन्टरनेटको समस्याले गर्दा मैले पनि होमवर्क गर्न पाएको छैन । बुवा पनि पर हुनुहुन्न। उहाँ नआएसम्म समस्या समाधान होलाजस्तो छैन ।”
मीरा खिन्न भएर पर फर्की । भोलिपल्ट फेरि ऊ सरुको घरमा गई । सरुले मीराको भावना बुझेकी थिई तर भाइबहिनीहरू ल्यापटपमा झुम्मिरहेका हुनाले मीरालाई सरुले एकछिन बस है भनेर पर्खाई । परिदापखँदा त्यही रात पर्न आँट्यो तर मीराले पालो पाइन । त्यसपछि ऊ साह्रै दिक्क भएर खालीहात पर फर्की अनि आमालाई गुनासो गरी सबैले इन्टरनेट हेरेर होमवर्क गर्छन् । मैले होमवर्क बुझाउन नपाएर सधैं सरमिसको गाली खानुपर्छ । जाँच पनि कसरी दिनु ? यसपालि नम्बर पनि पढ्ने भयो।”
“यसो साथीहरूको मा गएर होमवर्क गरे हुन्न ?” आमाले भनिन् ।
“जान त गएँ नि उनीहरू नै व्यस्त हुन्छन् । कुरेर बस्यो पालै पाइँदैन। समय मात्र बरबाद हुन्छ ।” मीराले भनी । दिन बित्दै जाँदा स्कुलमा वार्षिक परीक्षा सुरु भयो। दुई हप्तापछि रिजल्ट पनि आयो। मीराले स्कुलबाट रिजल्ट कार्ड बोकेर घर आउँदा उसका बाबा पनि आइपुगेका रहेछन् । उसले केही नबोली झोलाबाट रिजल्ट कार्ड झिकेर बाबालाई दिई । बबाले सरर नम्बर हेर्दै गए त्यसपछि जगिंदै भने कसको रिजल्ट कार्ड हो यो ?” ।
” मेरै हो।” मीराले भनी ।
छोरीको जबाफ सुनेर बाबाले यो हुनै सक्तैन म भोलि नै गएर प्रिन्सिपललाई भेट्छु भनेर फ्यात्त भुइँमा कार्ड फ्याँके ।
भोलिपल्ट स्कुलको अफिसमा सरासर गएर प्रिन्सिपललाई भने ‘क्या हो सर । मेरी छोरीभन्दा कमजोर थिई लिना ऊ चाहिँ पहिला हुने ? मेरी छोरी पासमात्र यो त भएन नि।”
प्रिन्सीपलले उनलाई सम्झाउँदै भने- “हेर्नुस् रमेशजी तपाईं आफै पढेलेखेको हाम्रो मातृभूमि
सरकारी जागिरे व्यक्ति हुनुहुन्छ। टेलिफोन, मोबाइल, कप्युटरको महत्व बारेमा बुझाई रहनु नपर्ला । अहिले त झन् बोकेर जता लान पनि मिल्ने हलुका भएकोले कम्प्युटर भन्दा ल्यापटपको लोकप्रियता बढ्दो छ। हाम्रो स्कुलमा छ क्लासदेखि नै प्रोजेक्ट वर्क गराइन्छ । तपाईंलाई मीराले भनिनन् र ?” कम्प्युटरमा
“भन्न त भनेकी थिई, मैले उसको कुरामा विश्वासै गरिनँ। ” रमेशले जबाफ दिए। प्रिन्सिपलले फेरि भने- “अहिलेको जमानामा केटाकेटीहरूलाई किताबी ज्ञानले मात्र पुग्दैन । समयअनुसार उनीहरुलाई नयाँनयाँ प्रविधि पनि सिकाउनु पर्दछ । हामी यो स्कुललाई आगामी सेसनदेखि स्मार्ट स्कुल बनाउन लागिरहेका छौं । त्यसपछि हरेक शिक्षकका हातमा एक एक वटा ल्यापटप हुनेछ। विद्यार्थीहरू कितापको सट्टा ई-बोर्ड, ई-लाईब्रेरीमा पढ्नेछन् ।”
“त्यसो गर्दा विद्यार्थीहरूले गेम खेलेर पढाइ बिगार्दैनन् सर ?” रमेशले प्रश्न गरे । “बिगार्दैनन्, खेल्दै, मनोरञ्जन गर्दै, रमाउँदै सिक्ने प्रविधि हो यो। यसले दिमागलाई सिर्जनशील बनाउँछ। अचेल छोराछोरीहरुलाई यस्ता प्रविधिबाट टाढा राख्ने हो भने उनीहरू पछि पर्ने निश्चित छ। मीरालाई पनि त्यही भएको हो। ”
लिनाले बेलैमा ल्यापटप पाई त्यसकारण अहिले ऊ इन्टरनेट चलाउन सिपालु भइसकी । पढाइमा पनि क्रमशः सुधार गर्दै लगेर यसपालि क्लासमा सबैलाई उछिनेर पहिला भई । यो उसको लागि ल्यापटपले दिएको खुसी हो । प्रिन्सिपलको कुरा सुनेर रमेशलाई पछुतो लाग्यो । उनी त्यहाँबाट सरासर बजारमा गएर एउटा ल्यापटप किनेर घर लगे अनि छोरीको हातमा थमाइदिए । ल्यापटप पाएर मीराको मन खुसीले बुर्लुक्कै उफ्रियो ।