देश-
समयको आँगनमा पल्टेर
रङ्गीन सपनाहरू उड्दै गर्दा
भुन्टेका बाबाहरू
तावामा रोटी पोल्दै थिए-पेट भर्न
कालेकी आमाहरू
आगो ताप्दै सेकाइरहेथे
हातका पञ्जाहरू-
खुट्टाका पाइतालाहरू-
र कहिले ओभाउन नसकेको मन
पहिरो खस्दै गरेको भित्ताझैँ
अनुहारमा
जूनको उज्यालो टल्किँदा
लाग्थ्यो-
उसकै अनुहारमा मूल फुट्दै छ-खुसी
पिठ्युँमा जिन्दगीको ठूलै भारी बोकेर
उकाली ओराली गरिराखेका
मनमायाहरू-
बिसाउन चाहन्थे
पीडाको पहाड चौतारीमा
थोत्रिएको समय लेख्दै
बूढो भएको कवि
नयाँ युग कोर्न चाहन्थ्यो,
उसका प्रत्येक कवितामा
हजुरबा/हजुरआमाले
आफ्नो
नाति/नातिनी
==========
हेरेर मर्न चाहेझैँ
चित्रकार-क्यानभासमा
जीवनका रङैरङहरू
भर्न चाहन्थ्यो
मूर्तिकार-
सबैभन्दा साहसीको
मूर्ति कुँद्न लालयित थियो
सबै सुरहरू मिलाएर
बिछट्टै राम्रो धुन
निकाल्न चाहन्थ्यो सङ्गीतकार
इन्द्रेणीझैँ राम्रा सपनाहरू
देशको कोण प्रतिकोणबाट
खिचिएका तस्बिरहरू-
जीवनका फूलझैँ सुन्दर पाटाहरू
उत्खनन् गर्न चाहिरहेथ्यो
सङ्गीन घडीहरूमा उभिएर समय
सानो बालक-
कागजमा एउटा सुन्दर चित्र कोर्दै थियो
मानौँ त्यो उसकै स-चित्र भविष्य हो
हामी पनि कामना गरिरहेथ्यौँ
देशका हर सपनाहरू विपना होऊन् ।
भावना सापकोटा, मकवानपुर ।