तिमी जानु
मात्र तिमी जानु कहाँ हो र ?
फुलेपछि फूल झर्नुजस्तो सामान्य
बिहान उदाउने सूर्य साँझले छेलेजस्तो नियमित,
पानी ओरालो हिडिदिएर पहाड छोडेजस्तो प्राकृतिक
डिम्बा फुटाएर बचेरा उडेजस्तो तरङ्गीत,
त्यस्तो केही पनि त होइन तिमी जानु ।
उल्टो
ढुकढुकीको आवाज बढेर मुटु हल्लाइदिनु,
जाँगर यसैयसै हराउनु
रहर मर्नु,
सहनु, अनि सहदैसहदै जानुु
नमुस्कुराउनु र चुपचाप रहनु
जस्तो कि कुनै नाबालक आमाविहीन हुनु,
जस्तो कि संवेदनाको भारले थिचेर
छाती बडेमानको ढुङ्गो हुनु
र आँखाले भित्रभित्रै भूमिगत बाटो खनेर आँसु बगाउनु ।
तिमी जानु परिभाषाहीन चोटले धेरै दुख्नु,
र नदुखेजस्तो भइरहनु
मायालु हात छुटेपछि
भीडभित्र आवारा बाटोविहीन हुनु
तर पूर्ण भएजस्तो रित्तो भएर हिँडिरहनु,
वियोगको भूमरीमाझ
थरथर थरथर काँप्दै दियो भएर उभिनु,
आवेगलाई छातीको पर्खालले छोपेर
मुस्कुराइरहेको अभिनय गर्नु ।
कस्तो अफ्ठ्यारो छ तिमी जानु,
हृृदय खोलेर भन्न पनि नसक्नु
कि तिमी नजानू ।