१. यात्रा !
आफैँबाट आफूसम्म पुग्न
छिचोल्नु छ आफैँभित्र अग्लिएको
तिम्रो यादका पहाडहरू ।
फुटाल्नुछ हिम्मतको गैँतीले
हिमताल झैँ जमेका आँशुका ढिक्काहरू
पिउँदा पिउँदै अत्यासलाग्दो एकलासपन
छरपस्टमा आदत पारिसकेको रहेछु आफूलाई
बटुल्नु छ अब –
आफैँसँग जीउनुका मजाहरू ।
खासमा
निचोर्नु छ
तिम्रो प्रहारबाट
दिलमा गाडिएको एमानको खील
सिनित्त पिप सहित निथ्रिने गरी
बगाउनु छ आफ्नै दिलभित्र
छताछुल्ल आफ्नोपन
भेट्नु छ आफैँलाई ।
बन्द गरेर आँखा र कान
सुरु गर्नु छ –
आफैँसँगको यात्रा
र खन्नु छ एउटा –
आफ्नैनिम्ति प्रेम उम्रने
बाह्रमासे जरुवा ।
२. एक्लो मान्छे
आफ्नै हृदयको ऐनामा
आफ्नो अनुहार हेरेर
मुसुक्क मुस्कुराउँन सक्नेहरूसँग
भो नगर्नू, आफ्नोपनको ढोंग ।
पाई पाई चुकाइरहे पनि
कहिल्यै चुक्ता नहुने
आश्रति खुसीहरू केवल
चर्को ब्याजका ऋण हुन्
बदलामा सुदूर सपनाहरू समेत
जफत गर्नेगरी
भो नदेखाउनू,
क्षणिक खुसीको उधारो अपेक्षा ।
साथको बहानामा
जमातले गर्ने निन्दाभन्दा
अति प्रिय हुन्छ-
एकान्तको एकलाप ।
एक्लो बरु त्यतिबेला महसुुस गर्छ,
जब भिडको कर्कस ध्वनिले छेड्छ,
जब ऊबाट एकान्त हराउँछ
यसैले नबिथोल्नू-
भिडबाट एक्लिएको मान्छेलाई
किनकि- ऊ आफैँमा पर्याप्त छ ।
-उदयपुर