एकछिन् टोलाउँछ र लेख्न थाल्छ
सहपाठी साथी
सेतो पानामा काला अक्षरहरू ।
घोकी रहन्छ हरेक लाईनहरू
प्रत्येक कथाहरू, व्यथाहरू
र सैद्धान्तिक फर्मुलाहरू
तर लेख्न सकेन
जिउँदो हुनुको अस्तित्व
जिवन्त बनाउन सकेन पुस्तकका
हरफहरूजस्तो ।
छुटिन थाल्यो जिवनका केही अंशहरू
पुस्तकका पानाजसरी
धमिल्लिन थाल्यो कलमका डोबहरूजस्तो
मानिस हुनुको अर्थ
मेटिँदै गए अक्षरहरूजस्तै मानवता
लेख्न त लेख्छ अझै पनि मेरो साथी
के बन्ने प्रश्नमा–डाक्टर
तर पढेन–जिन्दगी
पढेन–मित्रता
पढेन–समय
पढेन–आमाको मुहार
पढेन–देश
पढिरह्यो–पुस्तक मात्रै ।
पुस्तकभित्रका रङ्गीचङ्गी अक्षरहरू
अह, सकेन बुझ्न जीवन ।
बोकी रह्यो झोलामा ज्ञानका चाङहरू
र छर्न सकेन,
बर्षौसम्म थन्किएर रहेको पुरानो पुस्तकजस्तो
कहिल्यै प्रयोगमा आएन
उसले बुझ्यो आफ्नै जिवनको भोगाई
यतिखेर ऊ
यस्तै यस्तै पुस्तकको चिहानभित्र छ
एकपटक सोच्नुस् त महाशय !
यस्तो सोचको चिहानमा
मानव कसरी सभ्य हुन सक्ला ?
नलेखियोस् त्यस्तो पुस्तक
सेतो पानामा दाग लाग्ने गरी ।
बकैया–३, मकवानपुर