गरिब परिवारमा जन्मेँ म त सबैले मलाई हेप्ने गर्छन्
अघि बढ्न खोज्छु तर समाजकाले चेप्ने गर्छन्
मर्न मन लाग्छ मलाई बाँचेर के काम यो समाजमा
अरुको दबाबमा बन्नु नै छ हाँसेर के काम यो समाजमा ।
रगत सबैको रातो हुन्छ तर मनचाहिँ भिन्न किन ?
एक दिन मरेर जानु छ सबै धनी गरिबमा विभेद किन ?
सोध्छु प्रश्न आफ्नै मनलाई तर उत्तर पाएको छैन
धनी गरिब किन आखिर म पनि एउटा मान्छे हैन ?
स्कुल जादाँ जहिल्यै पनि फाटेको कपडा लाएर जान्थेँ
मिठोमसिनो कहाँ खान पाउथेँ गुन्द्रुक र रोटी म खान्थेँ
फाटेको कपडा लाएको भनी साथीहरूले गिज्याउँथे
साथीले गिज्याएका पलहरूले मेरो मनलाई बिझाउँथे ।
टिक्नु छ अब समाजको अघि गरिब भएर जन्मे पनि
शान्त बन्नु छ मेरो मनले खरानी भएर गए पनि ।
विराज दोङ, कक्षा –१०
महेन्द्र मा.वि. बकैया– ४, मकवानपुर