रोएर आमा पाउँ कसोरी
रुच्दैन खाना खाउँ कसोरी।
लडेर उठ्न तिमीले सिकायौ
हारेर जीवन आउँ कसोरी।।
फारामै भर्दा मात्रै दुई हजार जान्छ ऋण गरेको
पछुतो लाग्छ बेकारको मिहेनत रात दिन गरेको।
सेटिङ गरि आफ्नै मान्छे राख्नु थियो भने,
फोक्कटको विज्ञापन यहाँ किन गरेको, ?
हरेक वर्ष माटीकोरेलाइ बोटको चिन्ता छ– बालीको चिन्ता छ,
यसपाली पनि दलाललाई भोटको चिन्ता छ– तालीको चिन्ता छ,
भन्नुस् नेता ज्यू –के के छन, मेरालागि यो पटक घोषणापत्रमा?
यहाँ बर्खे अन्न जोगाउन गोठको चिन्ता छ–पालीको चिन्ता छ।
हाल उस्तै उस्तै छ – बाङ्गिएको किला जस्तो
बल्ल तल्ल झोरझार संगेलेको सिला जस्तो।
न तौल छ न त मूल्य – के सुनाउँ जाबो खबर
मुर्दा बोक्दा पछीपछी फालिएको टीला जस्तो । ।
तिमी मुटु म धड्कन भन्नेहरुको त आँत मिलेको छैन
कुम जोडेरै हिँड्ने मित्रसँग त तपाईंको बात मिलेको छैन।
भो छोडिदिउँ यार, सम्भव कहाँ छ र दुनियाँ रिझाउन,
यहाँ आफ्नै चिलाई मार्न त आङसम्म हात मिलेको छैन।।
पक्का, कालजयी इतिहास हुनेछ
धर्ती टेक्ने पैतालाको आकास हुनेछ।
युद्ध जित्न आत्मबलले कम्मर कसेपछी
आँखै अघि वैरीको विनाश हुनेछ ।।
अरु कसैले लेखिदिएको नाम भो– जिन्दगी
मन लाग्दैनलागी गरिदिएको काम भो–जिन्दगी
मेरै जस्तो खाली निधार, नहोस् तपाईंको पनि,?
चिठ्ठी राख्न्न बिर्सिएको खाम भो जिन्दगी।
सपना र विपना एकसाथ हुनेछन्
बिना तिमी सन्तानहरू अनाथ हुनेछन्।
जें जे पर्छ हाँस्नु,रुनु मेरै छात्ती माथी
तिम्रा लागी यो ज्यान हरदम तैनाथ हुनेछन्।
सागर तिमल्सिना
स्थायी – निजगढ –६, बारा