– गगन योक्पाङ्देन
माता कान्छीमाया लिम्बू र पिता चन्द्रबहादुर लिम्बूका सुपुत्रको रूपमा जन्मनुभएका मिक्लाजुङ गाउँपालिका मोरङ निवासी गगन योक्पाङ्देनले स्नातकसम्म अध्ययन गर्नुभएको छ । उहाँ कविता र निबन्ध विधामा सक्रिय हुनुहुन्छ । उहाँ टाँडीकुञ्ज परिवार २०७१ का सस्थापक संयोजक, उर्लाबारी गजल मञ्च ‘जरुवा‘ साहित्य चौमासिक पत्रिका प्रकाशन/सम्पादन, नेपाली साहित्य समाज उर्लाबारीको उपाध्यक्ष, र मिक्लाजुङ साहित्य समाजको अध्यक्षका रूपमा सक्रियतापूर्वक लागिरहनुभएको छ । राष्ट्रिय कविता महोत्सव धरान- २०७९ मा दोस्रो तथा लेखनाथ पुस्तकालय एवम् वाचनालय मोरङ र शब्द खिम झापाद्वारा सम्मानित हुनुभएको छ । –सम्पादक
तस्बिर
इतिहासको एउटा कुरूप क्यानभासमा बनेको
मेरो भरिया बाजेको तस्बिर देखाउँदै बोजूले भनेकी थिइन्
-एक छाक खानकै लागि
-एक सरो लगाउनकै लागि
-र परिवार धान्नकै लागि
त्यस बेला पनि तेरा बाजे शासन र रासनको बोझ
थाप्लो र पिठ्युमा बोकेर हिँड्नु हुन्थ्यो ।
आमाले फेरि मलाई
इतिहासको एउटा अर्को क्यानभास देखाइन्
जहाँ मेरो बाजेको तस्बिरको ठाउँमा
मेरो बुबाको तस्बिर थियो ।
छोरा !
अब म तिमीलाई कसरी
उही क्यानभास र उही तस्बिरमा मेरो अनुहार देखाऊँ
परिवर्तन विनाशले मात्रै सम्भव छ सोचिएकै बेला
छोरा म तिमीलाई युद्ध र विध्वंसका गाथा सुनाएर
उद्वेलित बनाउन चाहन्न
म तिमीलाई मेरो थाप्लोको नाम्लो र पिठ्युँको भारी पनि दिन्न
बरु सट्टामा म तिमीलाई कापी, कलम र इरेजर दिने छु
ताकि तिमीले हाम्रा भाग्यमा कोरिएका
करिङमिरिङ किरिङमिरिङ धमिला धर्साहरू मेटाएर
कर्मको मसीले उज्यालो भविष्य लेख्न सक
ताकि भोलि तिमीले यो देशको सुन्दर तस्बिर फेर्न सक।
त्यो तस्बिरमा
ढाकरमा देश बोकेर उभो लागिरहेका
भरिया सपनाहरूको देशप्रेम झल्कियोस्
आफ्नो काँधमा सिङ्गै सगरमाथा उचालेर
बाँचिरहेका लाक्पा र दोर्जेहरूको समर्पण देखियोस्
जीवनका रङहरूले इन्द्रेणी पोतिरहेका
हाङ्दिङ्मा र डोल्माहरूको हार्दिकता अङ्कित होस्
र त्यो तस्बिरमा
सद्भावको धागोले राष्ट्रिय झन्डा सिलाइरहेका
माइला दर्जीहरूको अनुहार देखियोस् ।
त्यो तस्बिरमा
आफ्ना फाँटिला छातीभरि लहलह बाली झुलाएर
हाँसिरहेकी थरुनी दिदीको हाँसो पोतिएको होस्
त्यो तस्बिरमा
एक हातमा यो देशको माटो मुठ्याएर
अर्को हातले जङ्गे पिलर समातेर देशको स्वाभिमान चिच्याइरहेको
यादव भैयाको देशप्रेम खुलेको होस्
र त्यो तस्बिरमा
विचारको धनुषकाँड लिएर युद्ध लडिरहेको काङसोरेको तस्बिर पनि देखियोस्
यो धर्तीको क्यानभासमा देशको तस्बिर कोर्न
हरियो रङ नपुगे तिम्रो उत्साहको रङ खन्याएर पोतिदिनू
यो देशको तस्बिर कोर्न खैरो रङ नपुगे
तिम्रा पसिनाहरू निचोरेर पोतिदिनू
र यो देशको तस्बिरमा देशप्रेम कोर्न
रातो रङ नपुगे आफ्नै मुटुको रगत झिकेर पोतिदिनू
यति गर्दा पनि देशको तस्बिर धमिलो देखिए
आफ्नै आँखाको उज्यालो टिपेर टाँसिदिनू ।
‘परिवर्तन विनाशले मात्रै सम्भव छ’
सोचिएकै बेला
छोरा म तिमीलाई
युद्ध र विध्वंसका गाथा सुनाएर उद्वेलित बनाउन चाहन्न
म तिमीलाई मेरो थाप्लोको नाम्लो र पिठ्युँको भारी पनि दिन्न
बरु सट्टामा म तिमीलाई कापी, कलम र इरेजर दिने छु ।
ताकि,
तिमीले हाम्रो भाग्यमा कोरिएका
किरिङमिरिङ किरिङमिरिङ धमिला धर्साहरू मेटेर
कर्मको मसिले उज्यालो भविष्य लेख्न सक
ताकि भोलि तिमीले यो
देशको धुमिल धुमिल तस्बिर मेटाएर
देशको उज्यालो तस्बिर फेर्न सक ।
मिक्लाजुङ मोरङ