बजारेर
धार्मिक क्रुरताको बुट
उत्तराधुनिक युगको
प्राविधिक छाती माथि
धर्मका अफिम रसले
मत्त भएकाहरू
अट्टहास गरिरहेछन्,
आँशुका व्यापारमा
बुद्धलाई बन्दुक बेचेर ।
खडा गरेर सत्ता;
संशोधन गरि
मिलनका धाराहरू
थपिदिए
विभेदकारी नाराहरू ।
मेटाएर
सहिष्णुताका परिच्छेद
लेखिदिए
तिरस्कार र हेयका अनुच्छेद ।
हटाएर
विश्वबन्धुत्वका भागहरू
राखिदिए नश्लिय मागहरू ।
परिवार समेट्ने
आशा देखाएर
मोहम्मदलाई,
छिँयाछिँया पारिएको छ
आत्मघाती बिस्फोटमा ।
पुर्खाका घर
हालसाविक गर्न उक्साएर
इब्राहिमको
छानो लुटिएको छ ।
संसार नियाल्न हिँडाएर
जोन आडमका आँखामा
फुलो पारिएको छ ।
मुर्तिहरू
अभियोग खेपिरहेछन्
रहर पूरा नगरिदिएको ।
विभत्स हताहती
चुपचाप हेरिरहेछन्
चर्चामा बालिएका
मैनबत्तीहरू ।
मैत्रीभाव भेट्दैनन्
रिम्पोन्छेहरू ।
हज निस्किएको छ,
इस्लामको खोजीमा ।
गुरुद्वारामा माथा
बजारिरहेछन् वाहेगुरु ।
उन्मुक्ति खोजेकाछन्
महाविरले जंजीरदेखी ।
बनाएपछि पर्खाल,
मान्छे–मान्छे छुट्याउने गरी
मुक्त हुन चाहन्छन्,
शास्त्रका अक्षरहरू
फेरि कहिल्यै नजोडिनेगरी ।
र,
हरेक साँझ विहानको
भजनले,
प्रार्थनाले,
नमाजले,
स्तुतिले,
बिर्सिएपछि मानवता,
नास्तिक भएकाछन्
भगवानहरू,
प्रभु, अल्लाह र सम्बुद्धहरू ।
गोरखा