हामीले–
विचार र वीर्यको तरलतालाई
जिन्दगीको नाम दियौँ ।
हामीले–
बन्दढोकाको सानो छिद्रलाई
सम्झनाको नाम दियौँ ।
हामीले–
कुण्ठाको पोखरीमा छरिएको तरङ्गलाई
सपनाको नाम दियौँ ।
हामीले–
आफ्नै जन्मान्तर कैदलाई
स्वतन्त्रताको नाम दियौँ ।
हामीले–
आवाजको परिधिलाई खुम्च्याएर
परम्पराको नाम दियौँ ।
हामीले–
नशामा ढलमलिएका खुट्टाहरूलाई
स्वाधीनताको नाम दियौँ ।
हामीले–
विषमता र विसङ्गतिको पानालाई
समाचारको नाम दियौँ ।
हामीले
मगज चिथोरिरहने कोलाहललाई
मौनता र शान्तिको नाम दियौँ ।
हामीले पढाइरह्यौँ–
रातको ह्याङओभरमा बर्बराइरहेको शिक्षकझैँ
बेहोसीमा पाइन्टको जिप फुकालेर नैतिक शिक्षा ।
हामीले गरिरह्यौँ–
फुटपाथमा भाग्य वेचिरहेको ज्योतिषीले झैँ
सत्यको आवरणमा भ्रमको भविष्यको लेखाजोखा ।
हामीले बजाइरह्यौँ–
ऋण र बाध्यताको सुटकेस बोकेर
एयरपोर्टतिर सोझिएको ट्याक्सीभित्र देशभक्तिको गीत ।
हामीले मानिरह्यौँ–
विभेदको रक्ताम्य घडीकाँटाबाट
खसिरहेको चिच्याहटलाई समयको शालीन सङ्गीत ।
हामीले हेरिरह्यौँ–
विज्ञापनको फ्रेम भएको भर्चुअल ऐना,
जहाँ हरसमय प्रसारित हुन्छ सपनाहरुको मृत्युको समाचार ।
हामीले–
आफ्नै पतनको अभिलेखलाई
पौरख, गौरव र इतिहासको नाम दियौँ ।
र यसरी
शब्दहरूको न्वारन गर्दागर्दा
अन्त्यमा हामीले आफ्नै नाम बिर्सियौँ ।
खोजिदिनू
भोलिको शब्दकोशमा
हामीलाई सुहाउँदो नाम के होला ?
चितवन