नभए पनि
बाँचुन्जेल टेक्न जमिन
मरेपछि पुरिन कब्र
यी मान्छेहरुले,
यो सभ्यताको होस्टेमा हैंसे मिलाएकै थिए
कमशल शरिरकै कङ्काल माथि उभिएको हो
‘द ग्रेट वाल’
श्रमिकहरुकै श्वास खोसेर विश्रामरत छ
पिरामिडभित्र बादशाहको ममी
ताजमहलको सेता सङ्गमर्मरमा खोज्नसक्नुहुन्छ
–डुँडा हातहरुको औँठाछाप
झुलन बगैँचाको मुस्कानमा हल्लिरहेको थियो
–मुस्कुराउन नसकेका ओठहरुका कला
नहेरेरै ग्लोब, नबुझेरै
–पृथ्वी गोलो छ
ध्यान नदिएरै नसोचेरै
–हाम्रो पालो आउँछ
घाम र जुन भेट्न कुदाइएकाहरुकै–
हो यो धर्ती
जीवनको फिलोसोफी खोज्न नजानेकाहरुकै
– हो यो सभ्यता
पृथ्वी गोलो छ– घुम्छ
पारिजातको आँसु पुछेर
–घाम खोज्न हिँडेका अधवैँसे शरीर
पूर्खाको अस्थिपन्जर बटुलेर
–इतिहासको निर्माणमा प्रश्न गर्ने नवपुस्ता
मन्दिरलाई साक्षी राखेर
–ईस्वरको उपस्थितिमा शङ्का गर्ने औलाहरू
नपढेरै राता किताबका अक्षर
‘इन्कलाब जिन्दावाद’ मा परेड खेल्न सिकाउने आमा
’इन्कलाब जिन्दावाद’ कराइरहेका यी आवाजहरू
हाम्रै हुन्
आज,
निर्धाहरू निद्राबाट ब्युँझिएका छौँ ।
नुवाकोट हालः काठमाडौँ