बोकी सुनौला सपना हजार
जानेछु विद्यालय बारबार ।
झोला भरी पुस्तक हैन हेर
ती लक्ष्य हुन् हिड्छु सधैँ लिएर ।।
म भन्दिन पुग्दछु चन्द्रमामा
सङ्घर्ष गर्नेछु यही धरामा ।
जादैछु गङ्गाजल झैँ बगेर
चिनाउँला सिन्धु म हुँ भनेर ।।
कुदृष्टि पर्दा जब मृतिकामा
मेरा दुवै पाउ बनून् सिमाना ।
यी नेत्र मेरा रवि चन्द्रमा हुन्
बिहान सन्ध्यामा उदाऊन् ।।
झण्डा उठेझैँ शिर यो उठाई
यो देश राखौँ मुटुमा लुकाई ।
चिरेर छाती हनुमान् बनेर
देखाउला देश यहाँ भनेर ।।
अस्मिता निम्ति लडी रहीरहन्छु
जस्तो सुकै दुःख परोस् सहन्छु ।
त्यो मैनबती जसरी बलेर
पग्लेर जाऊँ म प्रभा छरेर ।।
धर्ती भिजाऊँ पसिना बगाई
आनन्द मिल्नेछ यही मलाई ।
भूस्वर्ग हो लाग्दछ खेतबारी
यो भूमि पुज्ने म बनूँ पुजारी ।।
यी शब्दले व्यक्त गरी सकिन्न
यात्रा कहिल्यै पनि रोकिदैन ।
चाहे त्यो बादलमा विलाऊँ
म सूर्य हुँ भोलि पुनः उदाऊँ ।।
महेश संस्कृत विद्यापीठ, तनहुँ ।