मूर्ति बरफको बनाउनुपर्छ,
मूर्तिहरूलाई पनि हेक्का रहोस्–
आफू कति सजिलैसँग पग्लिन सक्छु भनेर ।
बरफ
पगाल्न पनि सजिलो,
फुटाल्न पनि सजिलो ।
नयाँ तथ्यको सूर्यमा
सत्यको स्वरूप पग्लिन्छ
मूर्ति बनेर पूजिरहेका
परम्पराहरू पग्लिन्छन् ।
भगवानहरू पनि त द्रवित हुनुपर्छ–
नयाँ भाडोमा, नयाँ आकारमा जम्नुपर्छ
जसरी सागर पग्लेर बादल जम्छ ।
इतिहास एउटा मूर्ति
शासक अर्को मूर्ति ।
धर्म एउटा मूर्ति
भय अर्को मूर्ति ।
स्वयम् एउटा मूर्ति,
मन पनि त अर्को मूर्ति ।
सबै मूर्तिहरू कुनै दिन पग्लिनु आवश्यक छ ।
मूर्ति नपग्लिने हो भने समय जम्छ ।
जमेको समय सबैभन्दा खतरनाक मूर्ति हो ।
मूर्ति त्यतिञ्जेल पग्लिदैन
जबसम्म मनको मूर्ति ढुङ्गाको हुन्छ–
मन त बरफकै भए असल हुन्छ ।
काठमाडौँ