प्रिय लेखक
मलाई यो अत्यासलाग्दो समयमा
सडकबाट उठाएर
सडक नपुगेको गाउँसम्म तिमीले मात्रै पु¥याउन सक्छौ ।
यो सहरमा सडक भएर बाँच्न नसकिने रहेछ
शासकहरूका निरङ्कुशताले थिचिरहन्छ
कक्षाकोठा आइपुग्छ चेतनाको उज्यालो घाम खोज्न
कफन बाँधेर निस्कन्छन् हस्पिटलका भगवानहरू
जीवनको भिख माग्न
खेतका गरागराबाट हाम्फालेर
आइपुग्छ पसिनाको खोलो मैमाथि
मेरा छातीमा फ्याँकिएको ढुङ्गा र ईटाबाट
सहर ठड्याउँछ अग्ला दरबार
तर
दरबारका झ्याल ढोकाहरूले
देख्ने रहेनछन्
उसकै अघिल्तिर जीवनको भिख मागिरहेको देशको नक्सा ।
मलाई पु¥याइदेऊ गाउँकै गोरेटोहरूमा
जहाँ फुलिरहन्छन् प्रेमका थुङ्गा
भेटिन्छन् काँधमा देश बोकेर हिडेका बटुवा
हाँसिरहन्छन् पर्खालहरूमा देशको तोते हाँसो
यो सहरमा फराकिलो सडक भएर खुम्चिनुभन्दा
साँघुरो गोरेटो भएर बाँच्ने रहर छ
जहाँका फराकिला मन भएका मान्छेका लागि थाप्न सकुँ यी हत्केला
प्रिय कवि !
मलाई यी कुरुप शासकहरूबाट छुटाएर
गाउँसम्म पु¥याइदेऊ ।
बेलकोटगढी– ८, नुवाकोट