झिसमिसेमै पसिनाले–
हल्केला वरिपरि
ठेलाको रिङरोडभित्र
कलिलो मुस्कानसँग काँध हालेर हिँड्ने गर्छ सधैँ
हिँड्ने गर्छ खुट्टाका औंलाले बाटो अँठ्याएर
स्याउलाको भारीमाथि घाम बोकी ल्याउन
उकालै उकालो ।
बिहानभर
भुइँ उठाएर अनुहारको दुर्गन्ध पुछिदिन्छ क्रमशः
पातका धुलो टक्टकाएर
देशको फोक्सो पखालिदिन्छ ।
धानका गर्भवती बालाहरूलाई
प्राकृतिक क्याल्सियम खुवाएर समयमै
स्फूर्त बनाइराख्छ मकैका भरिला दाँतहरू माझेर
सम्बन्धविच्छेद गरिदिन्छ बैगुनी किराहरूसँग ।
घामको आङ मसाज गरेर मध्यान्हमा
विभेदका दुखाइहरू झारिदिन्छ
विचलित थकाइहरू मारिदिन्छ
निधारको खुट्किलोबाट ओर्लेर
जमिन छुन्छ र मस्तिष्कमा राख्छ माटो ।
तरुण हावाको विकृत तातोले
बाफिएको चस्मा सफा गर्दै शीतलता भरिदिन्छ ।
भत्किएको चुल्हो लिपपोत गरेर
लालाबालाहरूको पेट भरिदिन्छ
नाङ्गो पहाडको आङभरी
हरियो पहिरन पहिरिदिन्छ
अटल हिमालको कठ्याङ्ग्रिएको माथमा
मधेसी तेलको तातो टोपी लगाइदिन्छ ।
ठिक यसरी नै
झिसमिसेदेखि निरन्तर बगिरहने पसिना–
कुनै रात निदाएको छैन
देशको नक्सा नकोरी ।
कुनै सपना उडाएको छैन
बादल छिचोलेर हराउने जहाजसँगै ।
यो मुलुक बनाउने पसिना हो सधैँ सधैँ
इमानको बाटो हिंड्न सिकाउँछ ।
सरकार !
पसिनाको दैनिकी भुलेर तिमी कता हिंडिरहेका छौ ?
मकवानपुर