अस्पतालमा बिरामीहरूको लामो लाइन छ
र मलाई यही भीड छिचोलेर
मुर्दाघरसम्म पुग्नु छ,
यो भीडमा
एक्कासि सास फेर्न गाह्रो भएका बिरामी छन्
घरिघरि सास फेर्न गाह्रो भएर
तारन्तार अस्पताल धाइरहेका परिचित अनुहारहरू छन्
अन्तै कुनै ’डाइग्नोसिस’ पाए पनि
’सेकेन्ड अपिनियन पर्खेका मायालाग्दा अनुहार छन्,
मृत्युको अल्टिमेटम पाइसकेर
“पेलिएटिभ केयर“को लागि
सबभन्दा राम्रो नर्सिङ–सेन्टर खोजिरहेका आशावादी अनुहार छन्
अलिपर आकस्मिक विभागमा
आकस्मिक शल्यक्रियाको लाइन–अप पनि छ
र मलाई मुर्दाघरसम्म पुग्नु छ
मुर्दाघरमा सायद
पहिलो प्रेमको वियोगार्थ
विष सेवन गरेको कुनै स्वस्थ्य शरीर होला,
आवेगको आत्मघाती झिल्कोले जलाएको कुनै स्वस्थ्य शरीर होला,
परिवारका अतिशय प्रश्नहरूमाथि प्रतिप्रश्न गर्न नसकेको कुनै स्वस्थ्य शरीर होला
समयको सजीवतालाई चुनौती दिन नमानेको कुनै स्वस्थ्य शरीर होला
जो होला
अपेक्षाहरूका हाजिरीजवाफमा तैनाथ उभिन नसकेर
कसैको अपेक्षा नै नगरेर
कसैको प्रतीक्षा नै नगरेर
कुनै औषधी, मलमपट्टी या चमत्कारको आशा नगरेर
मुर्दाघरको टेबुलमा लमतन्न चिसिएको एउटा शरीर होला
र मलाई भने
अस्पतालका तमाम बिरामीहरू बेवास्ता गर्दै
मुर्दाघरसम्म पुग्नु छ !
सिन्धुपाल्चोक