मध्यपूर्वको अन्तिम सीमांनाबाट हरेक साँझ म सुदूरपूर्व हेर्छु
नियाल्छु–कतै त अवस्य छ, मेरो माटोको सिमाना ।
छोइन्छु– सगरमाथाको चिसो हरकले तर छैन पस्मिनाको पछ्यौरा
म आँसुकै ओछ्यानमा पसिना ओढेर निदाउँछु
ए देश
परदेशमा तिम्री छोरी थाकेकी छे ।
बालुवामा धसिदै गैरहेको बेला
म सम्झिन्छु– डोकोमा जुन बाकेर मैले उक्लिने भञ्ज्याङ्ग र देउरालीहरु
गगनचुम्ने टावरमा चढिरहेको बेला म सम्झिन्छु–
लेकको बुकी सिउरिएर मैले झर्ने बेसीका हरिया फाँटहरु ।
यो मेरो
पात बजाएर भाका लाउने उमेर हो, तर सिउँडीको काँडामा आयू उनिरहेछु
वर र घर खोज्ने बाआमालाई उभ्याएर चौतारामा
परदेश खोजेँ मैले पठाएँ खबरहरु,
तर खुशी पठाउन सकिनँ
पठाए पैसा, तर प्रेम पठाउन सकिनँ ।
यतै देख्छु देउडा खेल्ने कर्णाली हुड्के नाँच्ने महाकाली
सारङ्गीका कर्खाहरु यतै रुन्छन् भेटिन्छन् कौडा नाँच्ने वैशालुहरु यतै
थाहा छैन
कस्ले खुवाइरहेछ देशलाई मनतातो पानी ।
ए प्रिय देश, सन्देश छ एउटा
परदेशमा तिम्री छोरी थाकेकी छे,
हारेकी छैन अब कहिल्यै नहार्ने भएर फर्किनेछु ।
धादिङ