बजारमा नबिकेपछि हात
नचलेपछि खुट्टा
आत्मा बेच्न यता भासिएको छु,
के गर्नु राष्ट्रियताले जोवन नचल्ने रहेछ ।
सानोमा देखेको रहरको सहर
मलाई जहर किन्न पठाउँछ र भन्छ
खाए आज स्वदेशमा मर्छस्
नभए भोलि त खानैपर्छ परदेशमा,
भावनामा जस्तो सुन्दर नहुदो रहेछ देश
इतिहासमा पढेँझैँ शक्तिशाली पनि रहेनछ देश
अध्यारो वर्तमानमा
उज्यालो सपना सजाउन
हुरीमा टुकी जोगाउनु जत्तिकै रहेछ असजिलो,
त्यसैले बतासले नछुने बत्ती खोज्न
यता भासिएको छु ।
आकाशको चन्द्रमा बरु सजिलै टिपिदिन्थे सानोमा
हत्केलाले छोपेर, पोल्टामा जोगाएर
बहिनीलाई राखिदिन्थे संसारभरको सुख
तर चन्द्रमाझैँ जोगिन्न रहेछ बहिनीको अस्मिता
पोल्टामा नअडिने रहेछ आमाको ममता
आफ्नाहरूमा नअटेपछि
परायाहरूको मुठ्ठीको भिङ्गो बन्न
यता भासिएको छु ।
गुराँसले लाज मानेपछि फुल्न
चौतारी तर्सिन थालेपछि देखेर बटुवा,
माटोले जुध्न नसकेपछि कङ्क्रिटसँग
म एउटा निरीह देशभक्त
कसरी जुध्न सक्थें र अभावसँग
नतर्सी बाँच्न कहाँ सक्थें र परिस्थितिसँग
अलिकति मुस्कान बचाउन सक्छु कि भन्ने आशामा
आज रगत बेच्न आइपुगेको छु परदेशमा ।
भीमसेनथापा-७, गोरखा