यहाँ
सदा झैँ फूलिरहेको छ फूल
सदा झैँ चलिरहेको छ बतास
सूर्य उतैबाट उदाइरहेको हो
जहाँबाट उदाउदै आएका थिए
र अझैं बाटाहरू उस्तै छन्
जुन विगतमा पनि तिमिले टेकी हिडेथ्यौ ।
अझैं यो माटोमा
तिनै हलो र कोदालो निहुरिन्छन्
अझैं यी बाटाहरूमा
पुरानै सपनाहरू बिउँझन्छन्
कुमालेहरू उसैगरी माटो कुँद्छन्
र सुन्दर जीवन चलाउँछन्
कुलोमै नदीका वेगहरू बगाउँन
एक हूल किसानहरू दौडिरहेका छन् ।
अझसम्म
विवेक बोकेर सीमानामा
उही सिपाहीहरू उभिन्छन्
हँसिया बोकेर खेतमा
तिनै नारीहरू निहुरिन्छन्
सान्नानी आफ्नै जीवनको रङ पोत्दै छिन्
बिहानै उदाएको घाम
दुःखको कालो रात छाडी फर्कन्छ
सोच्दासोच्दै चाउरिँदै गएको गालामा
म पनि हिजोभन्दा अलिक बुढो देखिन्छु ।
यसपाली पनि दसैं आएको छ
र बाँड्नु छ सुख शान्ति र सम्वृद्धि
लिनु छ उही उदास आँखाको अगाडि बसेर
दीर्घ जीवन र प्रगतिको आशिष
चुँडिन थालेको जीवन लिएर
खेल्नु छ आकाशै छुने गरी पीङ
र भन्नु छ साना नानीहरूलाई पनि
खेल ! खेल्नु मै जीवनको उमङ्ग भेटिन्छ ।
अचेल सोच्दा यस्तो लाग्छ
दुःख छाडेर जाने दसैलाई
छाडेरै बाँचे के फरक पर्ला र ?
बकैया–४, मकवानपुर