मणि मोहन (१९६७) भारको मध्यप्रदेश निवासी हुन् । अङ्ग्रेजी साहित्यमा स्नातकोत्तर तथा शोध उपाधि हासिल गरेका यिनका रचना तथा अनुवाद देशमा महत्त्वपूर्ण साहित्यिक पत्रपत्रिकाहरूमा प्रकाशित छन् । यिनका वर्ष २००३ मा ‘कस्बे का कवि एवं अन्य कविताएँ’ तथा वर्ष २०१३ मा `शायद´ कविता-सङ्ग्रह प्रकाशित छन् । यिनी पेसाले प्राध्यापक हुन् । यिनी छाेटा संरचनाका सूत्रात्मक कविता लेख्न रूचाउने कवि हुन् । यिनकाे एउटा अनूदित कविता सङ्ग्रह पनि प्रकाशित छ ।
* धार
घुमाइदेऊ अरु एकचोटि
दुखको पाङ्ग्रो
अहिले जीवनमा
अझै अरु
धार लाग्न
बाँकी छ ।
* गुलाब
बडो अधुरोजस्तो लाग्दै छ
यो गुलाब
रङ
बासना
ताजापन
सबैथोक त छ
छैन भने
मात्र कुनै काँडा
बिझाइरहे झैँ छ
यो गुलाब ।
* यो जून
कथा सकियो
तर चाहन्थ्यो एउटा हठी बालक-
यो नसकियोस् अहिले
कथाको अन्त्यबाट उसले
टिप्यो पूर्णविराम
र फ्याँकीदियो
अन्धकार आकाशतिर ।
* त्यान्द्रो र भाषा
निकै गह्रौँ हुन्छ
एउटा त्यान्द्रो पनि
सोधिहेर कहिले
कुनै चरासँग !
* सपना
जसरी निद्रामा फुलेको
कुनै फूलमा
चुपचाप आएर बसोस्
कुनै निश्चिन्त पुतली ।
* साँझ
साँझ पर्नासाथ
आआफ्नै घरतिर
फर्किए चराहरू
फेरि आज
झारेर गए
आफ्ना छायाहरू
मेरो छतमाथि ।
* गुँड
मात्रै त्यान्द्राहरूबाट
बन्दैनन् गुँडहरू
हेर ! गहिरिएर हेर
यो सृष्टिलाई
देखिने छन्
यताउति
झरेका केही प्वाँखहरू पनि ।
* पराजित
छोडिआएँ
आफ्ना कविताहरूलाई
सम्मान तथा पुरस्कारहरूको
घना र अन्धकार दुर्गमको
मुहानसम्म.
फर्कीआएँ एक्लै
र पराजित ।
* हरेकचोटि दङ्गाम
घरभित्रै
मारियो विश्वास
गल्लीको मोडमा
मारियो मित्रता
गाउँ, बस्ती, सहर, महानगर
मारिए सबैसबै
र, यी सबसँगै
मारियो देश पनि ।
* आकाश
कहिलेकाहीँ
कति स्वाभाविक लाग्छ
यो आकाश पनि
जस्तो कि बेरेकी हौ तिमीले-
हलुका आकासे रङको साडी ।
-मणि मोहन
अनुवाद : निमेष निखिल
स्रोत : kavitakosh.org तथा कवि स्वयम्