- नवसाहित्य
सुबास सजल
कवि / मुक्तककार
ए भरिया दाइ !
तरेर मझेरी खोलाको साँघु
हिँडेर बेसीटारको हरिया फाँट ।
बिस्तारै उँभो लाग्दा
बाटैमा पर्ने
म त्यही चौतारो हुँ ।
बोकेर ढाकरभरि सपनाका पोकाहरू
एकैछिन
सुस्ताउन आउँथ्यो बादल मेरो काखमा
निकालेर पानी निधारका कुलाहरूबाट
सिञ्चित गर्थ्यो मेरा जराहरूमा ।
खै के कुरा बुझ्थ्यो बतासले
आएर काउकुती लगाउँथ्यो
मेरा हाँगाहरूमा
हल्लाएर पातहरू
म फुकिदिन्थेँ शीतल हावा
तिम्रो कमिजका कापहरूमा ।
बसेर मेरो आडैमा
कहिले
मुस्कुराउँथ्यो आकाशतिर हेर्दै !
कहिले
फत्फताउँथ्यो खै कसको नाममा ?
दाइ, यो बाटो कहाँ पुग्छ ?
‘नयाँ बस्ती’ भन्ने गाउँ पुग्छ,
निकै सुन्दर छ ।
कहिले
मार्गदर्शक बन्थ्यो नयाँ बटुवाका लागि ।
घामले अँखा मिच्नुभन्दा अघि
जुनले अन्तिम हाई नकाँढेसम्म
हरेक दिन
तिम्रै हाडछालाको कागजमा
हस्ताक्षरसहित साक्षी बसिदिने
म त्यही चौतारो।
आज
भेला भएका छन् केही विकासप्रेमीहरू
मेरै वरिपरि
र
छलफल चलेको छ
अन्तिम पटक मलाई साक्षी राखेर ।
निष्कर्ष निकालेको छ भेलाले निम्नानुसार-
बुँदा नम्बर एक- गाउँको बाटो ढलान गर्ने
बुँदा नम्बर दुई- बाटोमा पर्ने चौतारो भत्काउने ।
– सुबास सजल (हेटौँडा, मकवानपुर)
