- नवसाहित्य
विभुति अधिकारी
कवि
मान्छे बस्छन् प्यारो धर्तीमा झट्टै पुग्छन् मान्छे आकाश
मान्छे हर्छन् मान्छे नै भर्छन् आफ्नै फेर्ने सुस्केरा सास
झार्छन् छाँगा बन्दै उद्योगी आफ्नो माटो पार्दै उब्जाउ
झार्छन् मान्छे आफैँ नै आफ्नो पार्छन् अग्लो मान्छे नै भाउ ।
जो माटोमा नाच्थे आनन्दी मान्छे बोक्दै फाली–कोदाली
मान्छे लागे फाली कोदाली बोक्दै भाला पड्काई गोली
जो मान्छेले ती छाँगा झार्थे सोही मान्छे रक्ती झार्दै छन्
राम्रो पार्ने धर्ती मान्छे हो मान्छे आफैँ धर्ती मार्दै छन् ।
लाखौँलाखौँ तारा टल्किन्थे यो बेलामा ध्वाँसो मात्रै छ
बाख्रापाठा छैनन् बस्तीमा गस्ती गर्ने ब्वाँसो मात्रै छ
मान्छे हाँस्ने सुस्ताई बस्ने चौतारीमा डोरी मात्रै छ
आफ्ना भन्ने कोही छैनन् हा ! कुस्ती खेल्ने जोरी मात्रै छ ।
गोलाबारी गर्दै मान्छेले रम्दै मान्छे गोलीगट्ठामा
मान्छे झन् झन् ध्वंसी बन्दै छन् प्यारो मान्छे बन्ने सट्टामा
मान्छेलाई बिर्सी मान्छेले पड्कायो झन् मान्छे गोलामा
मर्का पारी मान्छे हिँड्दै छन् मान्छेलाई हाली झोलामा ।
मान्छे भन्ने प्यारो आस्थाको खाँबो पल्लो पाटोमा फाली
हामी मान्छे भन्ने बाच्दै छौँ मान्छेलाई बाटोमै ढाली
मान्छेमारा पारा छोडी यो मान्छे बन्दै हामी बाँच्ने कि ?
नासो राख्दै भावी पुस्तामा मान्छेआस्था हामी साँच्ने कि ?
छन्द : धृतिरूपामाली
तपाईँको विचार राख्नुहोस्
शेयर गर्नुहोस्
